Hatikva

Ben, logo de desconectar un pouco no fin de semana, xa volta o blogue ó seu carreiro habitual dos últimos meses. Esta noite, gustaríame falar da Hatikva, a canción que serve de himno nacional de Israel. Lembreime dela o outro día, mentres cantabámo-lo noso himno na Praza da Quintana, e xa nese momento pensei en que estaría ben aludir algo a ela; se os galegos fosemos máis conscientes dos moitos paralelismos que hai entre a súa procura identitaria, política, cultural... e a nosa, se cadra veríamos con outros ollos a un pobo que só é culpable de intentar (e acadar) o mesmo polo que nós devecemos.

A Hatikva foi composta no ano 1878 por Neftalí Herz Imber, un xudeo residente na rexión polaca de Galicia. A música é un arranxo sobre unha peza popular da tradición asquenazí moldava. Nesa época, cando se comenzaba a amosar de xeito cada vez máis evidente o fracaso da asimilación, a canción contiña, nunhas poucas liñas, todo canto o pobo xudeo anhelaba; un pouco de luz ó final do túnel. Non en vano, o seu significado é Esperanza. Paralelamente, coincidindo co auxe das aliás, rápidamente se espallou por Eretz Israel.

Sobran na Historia casos de músicas que, por froito dos acontecementos, deixaron de ser meras cancións para pasar a representar todo un ideal, unha forma de ve-lo mundo. A esa categoría pertencen A Marsellesa, o Himno de Riego, ou L´Estaca, de Lluis Llach. Á mesma pertence, tamén, esta breve composición que os primeiros sionistas levaron consigo ó asentarse na Terra. A letra é a seguinte:

"Mentres palpite o corazón

dunha alma xudea,

e rumbo ó Oriente

dirixa a mirada

non estará perdida índa a nosa esperanza,

esa esperanza de dous mil anos,

de ser un pobo libre na nosa terra,

a Terra de Sión e Xerusalem".

A Hatikva foi versionada unha e mil veces. Dende o heavy metal de Marty Friedman ó clasicismo de Barbra Straised, foron moitos os artistas que fixeron a súa particular interpretación da mesma. De entre tódolos vídeos que atopei no Youtube, o que elexín para pechar este post é unha interpretación ante o Kotel, o Muro das Lamentacións. Espero que lles guste.