29 de nov de 2008

De Granada a Bombai


Un artigo de Antonio Elorza

Nunha reunión auspiciada esta mesma semana en Granada pola Comisión Europea, o enviado da Alianza de Civilizacións, señor Kattan, informounos acerca dos logros de devandita Alianza. As caricaturas danesas debían ser o acontecemento crucial dos últimos tempos, xa que todo se centrou nas eficaces respostas dadas a partir das mesmas a outros intentos de malos tratos ao islam, como un par de películas, e do labor, dirixida polo propio Moratinos, de que a educación dea un tratamento favorable das relixións, o islam loxicamente en primeiro plano. Ante semellante exposición permitinme preguntar se para a Alianza non era máis importante que unha película a situación do profesor Robert Redeker en Francia, condenado á privación efectiva de liberdade ante as ameazas de morte islamitas por un artigo en Le Figaro e se non preocupaba o antisemitismo -cousa ben distinta da condena da política israelí- nos países musulmáns. Kattan gardou silencio e desapareceu logo do congreso. Fíxolle o quite, brutalmente, desde a mesa, Armez Maluz, profesor en Beirut, quen dixo que a verdadeira preocupación para todos debía ser o odio europeo ao islam, e que Europa apoiaba ao "Estado xudeu cuxa Constitución era a Toráh" (sic). Ninguén respondeu a semellante barbaridade, nin entre as decenas de asistentes, nin desde a presidencia española do acto. Nos grupos de traballo, cunha maioría de musulmáns, viuse confirmada a sensación de que existe unha patente de corso para toda condena de "Occidente", por rutineira que sexa, e que bo número de intelectuais europeos asumen un masoquismo reverencial. O tema da conferencia era o terrorismo, pero é que nin Hamás nin Hezbolláh eran organizacións terroristas para os nosos demócratas islámicos. En Exipto, o asasinato de Sadat sería unha simple resposta á súa política represiva e os atentados posteriores, consecuencia da opresión económica, para nada froito de organizacións e ideas terroristas. 

Ante probas físicas de radical antisemitismo en publicacións islamitas, ningún participante de país árabe aceptou sequera miralas. Non se discute sobre o propio co infiel. Hai que preguntarse entón se a Alianza de Civilizacións, versión Moratinos, vai máis aló dunha operación de propaganda, moi custosa ademais, segundo acaba de probar o episodio da decoración pictórica dun edificio en Xenebra, cuns 20 millóns de euros gastados con tal de que o nome da sala leve "e da Alianza de Civilizacións". A arte non terá prezo, pero a publicidade si o ten. É máis, polo discurso do portavoz en Granada, a súa acción concreta axústase a unha perigosa síndrome de culpa xa visible nas reaccións ante o 11-M. No canto de centrarse nunha análise das causas e dos modos do atentado megaterrorista, seguido dunha actuación en profundidade respecto da cultura da violencia en medios musulmáns, o politicamente correcto foi descualificar a quen se preguntase polas bases doutrinais do terror. A acertada pretensión de pechar o paso a toda deriva cara á xenofobia e a discriminación relixiosa converteuse así na condena de toda expresión crítica, aplicándoa o cualificativo de "islamófoba". Para pechar o círculo, o noso Goberno aproveitou a ocasión converténdose en paladín dunha Alianza -non dun necesario diálogo-, que co pretexto de achegar ás relixións dedícase a fomentar esa actitude reverencial cara ao islam (de feito cara ao islamismo), onde non cabe aproximación algunha á realidade e si o visto e prace ao anti-occidentalismo. Por iso, a Moratinos sóbranlle os asuntos incómodos, tales como o caso Redeker, o antisemitismo, ou a indeseada visita a España de Ayaan Hirshi Ali. Non contan nin o avance das ideas integristas, observable en calquera visita a librarías islámicas, nin o do mal menor, a proposta neofundamentalista de Tariq Ramadan para constituír en Europa unha "comunidade de destino" musulmá, filtrando canto proceda de "Occidente" ("Freud tamén escribiu cousas non falsas"). Na linguaxe islamita, yahiliyya é a ignorancia primordial, a dos mequíes antes de Mahoma e a dos occidentais hoxe. O termo resulta aplicable a quen aquí e agora practican e fomentan a cegueira voluntaria, pechando o paso a unha integración efectiva dos musulmáns e abríndollo a quen promoven a resistencia, ben pacífica, ben mediante o terror. Por que preocuparse se os atentados de Bombai levan a marca de fábrica de Lashkar-e Taiba, a organización islamita con referente en Caxemira, emanada do grupo puritano Ahl-e Hadith, cuxos muyahidin seguen literalmente os hadices do Profeta e teñen por lema a yihad até a fin proposta no versículo 2, 193 do Corán?


Publicado no xornal El País e visto na páxina Galiza-Israel.org.

[Máis: Onde está a condena dos musulmáns moderados?, en Outra Visión (moi recomendable); Kadish, en El Cuarto Reich; A versión barata e invencible de Al Qaida, de Xose Luís Barreiro Rivas; e, cómo non, xa comenzaron as acusación de que  o atentado é obra do Mossad]

5 comentários:

Félix Soria disse...

As posibilidades de que o Mossad (Israel) sexa o responsable dos feitos de Bombai son as mesmas que ten a tese de que o 11-M foi organizada pola propia policía española ou polos servizos de intelixencia marroquinos.
Por riba, un dos episodios máis violentos protagonizados polos autores do crime aconteceu na sinagoga da cidade india...
Cousas semellantes se poideron ler e escoitar cando unha bomba destruiu o inmóbel da organziación asistencial do colectivo xudeo de Bos Aires, e cando o xuiz instructor arxentino imputou a un diplomático iraniano os antisemitas seguiron a emporcallar as pesquisas.
Unha aperta.

Julicheiro disse...

Si, o caso da AMIA é paradigmático de cómo ata unha agresión antisemita é recliclada polos consparanoicos nun novo argumento antisemita... é o conto de nunca acabar.

Por certo, acábome de fixar por primeira vez con detemento no debuxo do seu perfil e agora estou coa mosca tras da orella. O home que carga a pedra é Sísifo, non si?

Félix Soria disse...

Si, é dunha ilustración alusiva ao mito de Sísifo.

Julicheiro disse...

Si, iso me parecera. Saúdos.

Carlos disse...

Impecable post. Pódese falar máis alto pero non máis claro.