Se fósemos do PP, ofreceríamos recalificacións, empregos, ou cheques para comida. Coma estamos en contra deses texemanexes, no canto diso, ofrecemo-lo noso compromiso cuns concellos máis honrados e transparentes. Que, nos tempos que corren, non é pouco.
Quen queira estar enterado dos resultados provisionáis, segundo vaia avanzando a xornada, pode consultalos nesta páxina.
Lembra; mañá hai que ir a votar.
Nun artigo publicado no día de onte en La Voz de Galicia, o politólogo Xose Luís Barreiro Rivas reconducía a responsabilidade polos últimos enfrontamentos entre milicias na Franxa de Gaza á existencia do Estado de Israel. O xornal no que dito artigo saíu publicado é o de maior tirada e o máis influínte de todo o país e, polo tanto, a súa capacidade de crear opinión é infinitamente superior á que calqueira de nós poida ter dende un blogue. Sen embargo, gustaríame comentar, para quen puidera telo lido, os acontecementos que ós que el alude e que tan alegremente lle imputa a Israel.
Dende hai varias semanas, o xa crónico enfrontamento entre a milicia islamista de Hamás e a guardia armada de Al Fatáh recrudeceuse na Franxa de Gaza. Veñen sucedéndose, dende enton, tiroteos entre eles, así coma asesinatos de leáis a unha ou outra facción. Ademáis dos milicianos abatidos, varios civís morreron por causa do fogo cruzado; en total, ó redor de medio cento de persoas perderon a vida nos enfrontamentos. A situación, coma é claro, é moi mala para os habitantes da Franxa.
Logo de varios días combatendo, a milicia islamista de Hamás decatouse de que ía perdendo e, de non facer nada, pronto se vería cercada por Al Fatáh. A solución foi a habitual: disparar cohetes sobre territorio israelí para forzar a intervención do exército. Anque a resposta inicial do Tsáhal foi bombardear as posicións desa milicia, os cohetes continuaron caendo sobre poboacións fronteirizas. Como consecuencia, o Ministerio de Defensa da a orde de entrar na Franxa con tanques, as hostilidades cesan, e a facción acurralada gaña algo de tempo para repoñerse. En todo caso, só é unha solución temporal.
Anque ningunha guerra é simple, este é, sen dúbida, un conflicto especialmente complexo. Logo de máis de sesenta anos de loitas diarias, o conflicto árabe-israelí acadou unha cotidianeidade que ningún outro enfrontamento ten. Nel, as situacións repítense: os homes e mulleres-bomba, os internamentos nos campos de refugiados, os tiroteos. É, ademáis, o conflicto que maior cobertura mediática acadou ó longo de toda a Historia. Con estas circunstancias, o lóxico sería crer que estamos máis que informados do que alí acontece. E, sen embargo, a impresión que teño é xusto a contraria. Que hai tanto barullo ó redor que non o vemos con claridade.
Deixando ó lado o feito de que tratar ós palestinos coma débiles mentais, incapaces de asumi-la responsabilidade dos seus actos, é unha mostra de racismo coma outra calquera, por moito que se disimule de solidaridade, o que me intesa sinalar é outra cousa: que todo o que lle aconteza ós palestinos (e, por extensión, ós demáis árabes), por remoto que sexa, pode ser reconducido ó pecado orixinal de Israel.
Que dúas faccións paramilitares se disputen a tiro limpo o control da Franxa non move ó columnista a solidaridarizarse coa aterrada poboación da mesma, senón que aproveita para sinalar co dedo acusador, non ás milicias, senón a Israel. Porqué? Porque existe. O argumento é burdo, pero tremendamente eficaz.
Preguntome se Xose Luís Barreiro Rivas será consciente de que esta atitude paternalista (“pobres mouros, non saben o que fan”) é a mellor maneira de perpetua-lo conflicto. No canto de distribuír as responsabilidade da contenda entre uns e outro, segundo corresponda en cada caso, é moitísimo máis doado pintar no mapa cunha cor ós bós e, coa outra, ós malos. Está claro que aforras moito tempo pensando.
A diferencia de calquera outra situación que el poida comentar dende as páxinas de La Voz, para entrar a analisa-lo conflicto árabe israelí non fai falla, nin moito menos, saber nada do mesmo. É máis, canto máis laxo sexa o teu coñecemento da realidade de Oriente Medio, máis doado será repeti-los clichés que se repiten, invariables, dende á barra do Avante ós editoriáis de EL PAIS.
Que un analista político tan relevante, e polo xeral serio e informado, fale con tanta lixeireza e prexuízos dalgo que é patente que descoñece, só pode darse nun ámbito da realidade onde a información seria e contrastada é, por desgraza, a excepción, e non a norma.
Este sábado estiven vendo na galega un documental sobre o situación do galego entre a xente nova. Nel, rapaces de todo o país, daban conta do idioma que empregaban, así coma se o usaban sempre, ou só con segundo qué persoas. Nel reflectíase o que xa é sabido; que o galego goza, de momento, de bóa saúde no rural pero, se falamos da súa implantación na cidade, xa cambia o conto.
Esto non pretende ser unha xustificación, sobre todo, porque creo que non teño porqué dalas. Sen embargo, polos comentarios que estou recibindo últimamente, creo que é conveniente deixar claras algunhas cousas.
Cando, hai cousa de oito meses, se me ocurreu abrir un blogue, non tiña máis intención que falar das cousas sobre as que quixera da-la miña opinión. Naquel momento, non tiña en mente falar de nada en concreto. Non pretendía facer un blogue sobre política, nin sobre Israel, nin sobre nada en particular; só ir comentando as cousas que a min me pareceran de interese. Sen embargo, por obra e graza dos acontecementos, estes últimos meses, o blogue acabou tratando básicamente de dous temas: o célebre caso e, en menor medida, da miña visión de Israel.
Agora que o primeiro está en suspenso, falo máis polo miúdo do segundo. Sen embargo, calquera pode comprobar que, nos post anteriores ó affaire, era un tema que non trataba en absoluto. Anque daquela xa me importaba, nunca me dera por comentalo no blogue.
Acontece que, cando todo isto explotou, unha das cousas que comprobei foi, ademáis de que hai xente que só cre na liberdade de expresión cando se emprega para dárlle-la razón, que o descoñecemento sobre o tema era maiúsculo, impropio dun conflicto que leva de actualidade xa máis de medio século. Puiden comprobar coma moitísima xente tiña unha información moi escasa e, ademáis diso, distorsionada, confusa. Non estou decindo con isto que se a xente dispuxese de información dabondo sobre a realidade de Oriente Medio fora a coincidir coa miña opinión. Teño amigos, xente informada e culta, que desaproba a mera existencia do Estado de Israel, e cónstame que o seu coñecemento da situación non é, nin moito menos, inferior ó meu.
Por motivo dos nosos caracteres particulares, da educación que cada quén recibiu, ou de calquera outra condición que marcara as nosas vidas, as ideas e coñecementos que ímos adquirindo ó longo do tempo non asentan do mesmo xeito nunca persoas que noutra, sen que iso implique unha formación menor nuns casos que noutros. Pero non me estou refirindo a iso. Refírome ó feito, puro e simple, de que hai moita xente que carece de información.
Por iso, dun tempo a esta parte, amoso especial interese en dar un debate que eu considero urxente. Creo que é moi necesario que os diferentes puntos de vista sexan expostos para que o debate sexa o máis plural e aberto posible e, dada a escasa (pero valiosa) presencia de blogues galegos que se prouncian sen tapuxos en defensa dos dereitos e intereses da sociedade israelí, si é posible que, por veces, adoptara un tono menos elaborado do que me gustaría.
Oxalá tiveramos neste tema, como si é posible sobre tantos outros, multitude de voces entre o branco e negro, para que a cada un de nós lle fose posible atopa-lo tono de gris que máis se adecuara á súa natureza. Encantaríame poder entrar a debatir sobre por onde deberían discurrir as fronteiras de Xerusalén, ou cal sería a solución máis acaída para os tan estratéxicos Altos do Golán. Pero cando o debate se reduce á dicotomía de Israel si ou Israel non, daquela eu posiciónome sen ambagaxes pola opción afirmativa. Como decía Bertrolt Brecht, cando plantas lirios, hai moi pouca variedade.
Coma é obvio, este blogue non é de obrigada leitura para ningúen. Se hai a quen non lle gusta coma trato este tema, ou outros, non ten porqué seguir lendoo. De feito, non sei moi ben qué é o que fai léndoo agora. Se realmente hai quen pensa que as miñas opinións son “asquerosas”, ou que, por calquera outro motivo, non deben ser tidas en conta, non entendo qué clase de satisfacción lle proporciona le-lo que escribe alguén a quen despreza tanto. Ademáis, se hai quen cre que a súa opinión é máis valiosa (que é probable que así sexa), ningúen lle impide abri-lo seu propio blogue, para dar nel a súa visión dos acontecementos.
Non ten sentido extenderse máis neste punto. Chegados a el, o único que cabe engadir é que, xa que as miñas ideas están claras, se alguén quere ler este blogue, que o faga sen acritude. E, se lle parece oportuno, que puntualice ou rebata aquelo no que non concorde; mentres sexa con educación, estarei encantado de respostarlle. Dado que a miña capacidade para influír no conflicto é nula, nada do que aquí se comente vai contribuír nin a mellorar nin a empeora-la vida de ningúen.
O que aquí se reflicten son opinións persoais e, coma tales, o único valor que as mesmas teñen é aquel que cadaquén lle dea. Ó fin e ó cabo, é só algo de ruído.
Se agora dende este blogue pido o voto para o BNG nas próximas eleccións municipáis, moitos pensarán que son un cínico, outros consideraranme incoherente, e haberá quen vexa niso unha velada petición de perdón á organización política na que milito.
E todo porque, anque dende o principio deixei ben claro que o que eu criticaba era unha decisión arbitraria dunha parte moi concreta da organización (mellor dito, dun dos partidos que a integran), o vendaval foi presentado coma unha traición, unha afrenta ó conxunto da organización, e non unha crítica a unha decisión dun dos seus órganos. Non coma crítica, senón coma disidencia.
Por iso haberá quen pense que, agora que se achegan as eleccións, nada me gustaría máis que ver coma a dirección quedase desautorizada nas urnas. Anque eses foran os termos (que non son), non me gustaría ver tal cousa. E non porque sinta especial estima polo grupo dirixente, senón porque, independentemente de que os que están agora me gusten máis ou menos, o Bloque Nacionalista Galego é a única formación política coa que conta este país para supera-lo seu atraso crónico, as vellas formas de facer política que postergan índa a chegada da cidadanía a gran parte da poboación.
Por primeira vez na súa historia, o BNG concorre en tódolos concellos de Galiza, igualando dende a súa modestia ós dous grandes partidos do Estado. O fito é consecuencia dun traballo de implantación dificil, cheo de atrancos e, con frecuencia, ingrato e anónimo. Traballo ilusionante que non merece caer en saco roto, que non debemos desperdiciar por moito que haxa cousas da organización que molesten.
En Galiza hai dous partidos-sucursais e unha organización xurdida de nós que, coas taras e os acertos, merece todo o noso apoio, o noso entusiamos, as nosas ganas de mudar unha sociedade que algúns quixeran ver sumisa e nós debemos amosar ergueita.
A nova máis importante do día non aparece nos xornais. Se non o levara a morte o pasado Nadal, o Rei do Funk cumpriría hoxe 74 anos, cargados de sexo, droga, e o ritmos máis sensuais.
Sen máis, vaia por el esta modesta homenaxe.
Dende hai xa varios semanas, e exceptuando a anécdota de Francisco Rodríguez, decidín deixar de falar de nada que tivar que ver co xa cansino asunto. E fíxenno, coma dixen, para demostrar que nosa intención é rematar con isto canto antes. Pensei que, alomenos na parte que me toca, se rebaixaba a tensión, habería algúna resposta enfronte. Ó fin e ó cabo, non fumos nós quenes empezaron con isto, e se algúns iluminados de Vigo tiveran consultado coa almofada, este proceso demencial nunca tería sido máis que un deses delirios que ás veces che pasan pola cabeza (pero non realizas). Que lle tiñan ganas a Valadés? Pois botas un par de xuramentos, falas mal del no bar e punto. Isto non, isto é meter ó Bloque no medio.
Sen embargo, os comentarios recibidos estes últimos días demostran que o tema non está, nin moito menos, sofocado. Demostran tamén que, na visión maniquea que algúns teñen do mundo, non hai persoas que toman decisión acertadas ou erróneas, segundo o caso. Hai malos e hai bós, e quenes manteñen esa visión infantil do mundo sempre se reservan para si o papel de bós e oprimidos. Ou, o que é o mesmo, nunca asúmen a reponsabilidade dos seus actos. Por iso, resulta case cómico ler algunhas das acusacións que agora se lle fan a Valadés. Poque, se o que agredes eres ti, cómo podes acusar ó agredido de vitimismo? É o que ten ser unha vítima profesional; nada pode incomodarche máis que o feito de que te acusen de agresor, que te fagan responsable.
Os que tanto sofocan os debates coa manida excusa de que "iso é malo para a nosa imaxe", non tiveron reparos en comenzar un enfrontamento fractricida que nos fixo quedar coma talibáns diante de todo o mundo. E continúa.
Por iso hai que dixar ben claro que as consecuencias negativas que isto acarrexe ó BNG son culpa de quen decidiu comenzar, máila que se lle pediu que non o fixera. Que agardaban, que íamos quedar calados? Daquela sí que seríamos bós e xenerosos? O que dana ó Bloque non é que estas cousas se denuncien, senón o feito de que acontezan. O que o beneficia non é aparta-la vista, senón sinalalo e correxilo.
Vouno decir de novo para que non haxa lugar a dúbidas: ningun de nós quere que isto continúe. Que se garanta que non se van a tomar represalias contra ningún dos membros da AGAI cando pasen as eleccións, e esta historia pasará ás hemerotecas. Polo que a este blogue respecta, xa adianto que a miña intención é non volver a falar disto ata que a organización se pronuncie.
Que prime o sentido común, e todos saíremos gañando.
Non podía deixar pasalo; hoxe a rede énchese de craveis para celebra-la Revolución na que os portugueses se liberaron do fascismo paternalista. Un exemplo que ler, oír, e ollar.
De entre os divulgadores da cuestión xudea, poucos acadaron tanta notoriedade a nivel mundial coma Gustavo Daniel Perednik. O escritor, profesor e xornalista arxentino, que actualmente reside ás aforas de Xerusalen, é coñecido polas súas análises sobre a cuestión xudea ó longo da historia, así coma as relaccións da mesma coa modernidade.
Alterados pola deriva fascista que está a toma-lo goberno polaco, e co obxetivo de denunciar os atropelos que os homosexuais están a sufrir nese país dende a chegada ó poder dos infaustos irmáns Kaczynski, un grupo de blogueiros portugueses ven de promover o envío masivo de correos á embaixada polaca en Portugal.
A idea, que foi posta en marcha en Desvaneios Desintéricos, difundiuse en pouco tempo pola blogosfera portuguesa e, axiña dou o salto á brasileira. Penso que debería ter continuidade na galega, e por iso animo a todo o mundo a facelo propio, enviándolle un correo á embaixada polaca no Estado español.
Se esta clase de cousas é inadmisible en calquera parte do mundo, nun Estado integrado na Unión Europea resulta especialmente intolerable.
Para quen non queira pasa-lo traballo de pensar no texto, colgo aquí a traducción ó español dunha das cartas-modelo que se están a enviar as embaixadas polacas en Portugal e Brasil.
"Excelemtísima Sra. Embajadora de la República de Polonia:
Es con profunda indignación que me veo forzado a escribir esta carta.
Las recientes noticias de que el Gobierno que vuestra Ex.a representa se prepara para aprobar un conjunto de leyes y normativas orientadas a prohibir a los ciudadanos polacos homosexuales el acceso a cargos públicos constituye una violación de los Derechos Humanos y de los derecho de no discriminación y de igualdad de los ciudadanos europeos, garantizados por los Tratados de la Unión, que su País firmó con ocasión de su entrada en la UE.
Durante los gobiernos del general Jaruzelski, los años 80, el Presidente de Polonia, Lech Kaczynski fue miembro destacado de movimientos democráticos anti-comunistas. Un luchador por la libertad y por la solidaridad, detenido varias veces bajo la acusación de ser «un elemento anti-socialista». El hermano gemelo del Presidente, Doutro Jarostaw Kaczynski, actual Primer Ministro de Polonia, también fue un activista del Solidaridad y opositor al antiguo regímen comunista. El coraje del Presidente y del Primer Ministro de su País contra la barbárie y la persecución, son un ejemplo para todos que luchan hoy contra la intolerancia y los abusos de poder, practicados por el Gobierno y autoridades politicas de su País.
Lo más chocante, Señora Embajadora, es que los perseguidos de ayer, se transformaron en los perseguidores de hoy, en una Polonia cada vez más integrista e intolerante. Como consecuencia de la política de descriminación de los derechos de los homosexuales en Polonia, han surgido actos de violencia.
Mentres non se da unha solución definitiva para o Caso Valadés, vou contar unha anécdota que demostra canta razón tiña aquela canción de Marisol.
A historia é ben coñecida; aconteceu xa hai moitos anos, cando durante unha celebración do Día da Patria un grupo de persoas lle prendeu lume a unha bandeira española. Naquel momento, Francisco Rodríguez atopábase no lugar, e foi detido por ter participado (supostamente) na queima. Convén lembra que, naquel momento, ese delito estaba tipificado con seis anos de cadea.
"Todo o mundo serve para a guerra. Se non serve para matar, serve para morrer"
Manuel Rivas, Os libros arden mal
Por moito que saibamos que as guerras son aberrantes, índa hai novas que sorprenden pola súa crudeza; esta é unha delas. Dubidei se poñe-la ou non, pero sempre opinei que era mellor saber, e pasalo mal, que vivir nun prácido espellismo. E índa así, é dese xeito coma vivimos. Cómo íamos soportar, senón, saber que pasan estas cousas e seguir coma se nada?
Este sábado de Cuaresma é unha das datas máis importantes do calendario litúrxico para os cristianos. Hoxe é o día no que se celebra a resurrección de Xesucristo, logo de ter sido crucificado polos romanos.
Esta festividade conmemóras en todo o mundo, e a cidade na que pasei o día estaba tomada polo éspírito desta celebración cristiana; por iso, entre altares, bonecos de nazarenos nos escaparates e innumerabeis bandeiras moradas, chamoume tanto a atención un pequeno detalle no que nunca antes reparara. Xa tiña visto o local, pero nunca me fixara no seu nome.
O salón de té Shalom atópase na rúa Campo das Hortas, na zona vella da cidade portuguesa de Braga. Por falta de tempo, non entrei nel desta vez. Pero, polo que vin dende afora, creo que cando volte á cidade fareino cun novo sitio que visitar.
Shalom significa paz, pero "non é só a ausencia de conflicto ou a desaparición da hostilidade, senón que o shalom aparece cando se equilibra o que está descompensado, ó promove-la xusticia e a igualdade íntegral".
Logo de tantos días de ruído, valga este post como unha pausa, coa esperanza de que o shalom chegue pronto á noso maltreita casa común. Sabemos que a paz non é a ausencia de conflicto pero, para poder chegar a ela, o primeiro paso é que cesen as hostilidades. Estamos agardando.
Na tarde de onte a Asamblea Comarcal de Vigo acordou solicitar (de novo) ó Consello Comarcal a expulsión de Pedro Gómez-Valadés por 75 votos a favor, 30 en contra, e 19 abstencións. A razón de que o proceso entrase en bucle débese ós seguintes motivos:
1) No Consello Comarcal, celebrado esa mesma tarde antes da Asamblea, decidiuse dar por válida a resolución da Executiva Nacional, que toleraba a permanencia de Valadés en ambas asociacións, sempre e cando non as vinculase. Así, e tomándoa coma un mal menor, a proposta foi aceptada, e acordouse trasladala á Asamblea para a súa votación.
2) Unha vez comenzada a Asamblea, a proposta que acababa de aproba-lo Consello foi votada e aprobada por 110 votos a favor, 6 en contra, e 10 abstencións; ata aquí todo normal.
3) Acto seguido, un grupo de militantes interviu para propoñer unha nova votación que, segundo o seu punto de vista, non incidía na anterior. A votación en cuestión consitía en pedirlle por favor a Valadés que dimitise da Executiva. Non invento nada, foi así. Esta proposta someteuse a votación e saíu aprobada.
4) Acto seguido, e conforme se ía caldeando o ambiente, outro grupo de militantes solicitou que se votase a expulsión de Valadés. Algúen tratou en van de facer ver que iso xa fora tratado na primeira votación, pero o tumulto estaba demasiado exhaltado para entrar en razón. Acto seguido votouse solicitar (outra vez) ó Consello Comarcal que procedese á súa expulsión, e de volta ó principio.
No canto de aproveitar para por punto e final a este despropósito, a Asamblea Comarcal, que se prolongou ata preto das 12 da noite, convirtiuse nunha sesión longa e sistemática de duro ataque persoal contra Pedro Gómez-Valadés. Foi, en primeiro lugar, repetidamente insultado pola súa postura sobre o conflicto árabe-israelí. Foi, asemesmo, acusado de traidor por ter acudido ós medios de comunicación para denuncia-la súa situación. Foi atacado no plano persoal por antigos compañeiros de Esquerda Nacionalista que agora se sumaron á xauría dende outras siglas (e así, de paso, distanciarse de EN, agora que xa non é útil para medrar). Incluso nun momento dado, cando a turba estaba totalmente desatada, algúen berrou que habería que cachealo, por se acaso levaba micrófonos agochados debaixo da roupa...
Coma rotwailers que morden e non soltan, destacáronse na cacería os membros da UPG, do Movemento Pola Base e do Encontro Irmandiño, mentres que os quintanistas gardaron un discreto silenzo cómplice. Todos contra un, unidos pola causa común de odiar ó mesmo home, de despedazalo diante de todos e celebrar ruidosamente a súa caída.
So engadirei que, para que as persoas que están lendo isto se fagan unha idea do ambiente no que se desenrolou a xuntanza, abonda con anotar que a intervención máis aplaudida foi a dun militante que defendeu que a solución ó conflicto árabe-israelí chegaría o día no que Irán atacase a Israel empregando a bomba atómica.
Despois do de onte, as cousas están así: agora o Consello Comarcal terá que aproba-la expulsión, para volver de novo á Asamblea Comarcal para a súa ratificación. Despois diso, o implicado ten un prazo de quince días a acudir en amparo ó Consello Nacional. No caso de que este órgano ratifique a decisión da Asamblea Comarcal, Valadés xa ten anunciado que recurrirá á xustiza ordinaria por vulneración dos seus dereitos estatutarios. Polo tanto, máis que rematar, isto acaba de comenzar de novo.
Comunicado da AGAI.
Leo un interesante post en Zero Vacas sobre a abortada historia do que ía a ser o diario Galicia, e acabo a leitura cunha sensación de deja vu; moitas veces, repasando a historia do nacionalismo galego, os momentos máis amargos son aqueles nos que poderían ter facilmente cambiado o curso das cousas, e que se estragaron por falta de vontade de persoas concretas, coma aconteceu co diario Galicia. Agora non fai falla ir á hemeroteca; non so vamos a vivir un deses momentos, senón que podemos predecir lugar, data e hora.
Mañá é o día no que van a expulsar a Valadés. Logo do longo debate vivido, reflectido na blogosfera e nos medios de comunicación (de portas adentro, sobre este tema reina o silenzo), todo se vai saldar nun par de horas, nunha votación na que a UPG confirmará de novo que ningúen lle explicou que a democracia non é o mesmo que a ditadura da maioría. Como se nada tivera ocurrido.
A UPG e satélites votarán a favor. Valadés e quenes o apoian votarán en contra. Pero o que de verdade importa será comprobar quenes van quedar na casa. Quenes, coa súa cobardía, axudarán a sacar adiante a votación.
Estou farto da xente que critica os postulados ou a praxe da UPG, pero nunca vai mover un dedo por muda-las cousas. Se o sector "oficialista" non fai nada, estará perdendo a última oportunidade que lle queda para demostrar que outro BNG é posible. Se todo segue coma o previsto, eles serán os responsabeis concretos de que, unha vez máis, volvamos perde-la oportunidade de plasmar no nacionalismo galego os valores dunha modernidade que algúns pretenden evitar a calquera prezo.
A raíz do Caso Valadés, pronúnciase Alfonso Vázquez-Monxardín en Vieiros:
"Este debate non ten ningún interese nin importancia para Israel... pero si para nós, para os galegos. Para explorar as marxes de liberdade de pensamento e reflexión que se permiten hoxe no nacionalismo galego que representa o BNG."
Este venres decídese moito máis que a expulsión dun militante; de cómo se resolva este proceso dependerá qué clase de nacionalismo organizado (e, en consecuencia, de sociedade) queremo-los galegos para o noso país. Algúns vémolo claro, pero non somos nós quenes poden paralo.
Detrás do Bloque non está ningún entramado empresarial, non hai grupos de poder, nin intereses espúreos que nos guíen; tan só un a ilusión que fomos capaces de xenerar. Ilusión, transparencia, pluralidade; palabras fermosas que, despois de moitas reticencias, foron calando na sociedade. Foi un camiño moi longo para que agora vaiamos a deixalas no tinteiro. Anque só sexa por intereses electoralistas, non convén esquencer que a xente que vota Bloque faino porque nós levamos un valor engadido, algo que os demáis non teñen e, se perdemos o que nos diferencia, teremos que competir electoralemente con quen ten ó seu servizo tódalas armas medíaticas e institucionáis posibles.
Non será El País nin La Voz quenes acaben connosco. O único que pode rematar co BNG é o propio BNG, e todo apunta a que este venres ímos a pegarnos un tiro no abdómen.
Unha decisión da Corte Suprema de Israel convirte a este Estado no novo membro do reducido elenco de países no mundo que admite o casamento entre persoas do mesmo sexo. Coa oposición dos ultraortodoxos ("We don’t have a Jewish state here. We have Sodom and Gomorrah here”), e o satisfacción da Asociación polos Dereitos Civís en Israel, a decisión do alto tribunal conmina ó Goberno a por fin ás discriminacións que ata o dagora existían en materia de recoñecemento de matrimonios.
Hai que ter en conta que actualmente en Israel non exite o casamento civil, o cal supón un anacronismo dificilmente xustificable tendo en conta o nivel de libertades e dereitos dese Estado. Na práctica, o que a xente adoita a facer é ir a casarse ó extranxeiro, e logo o Ministerio de Interior recoñece o casamento. De feito, polo que teño oído, existe unha industria turística moi importante na illa de Chipre arredor destes matrimonios.
No caso das parellas homosexuáis, estas deberán casarse nalgún Estado que teñan recoñecida esta modalidade de casamento, coma é o caso do Estado español. Quen sabe; pode que algunha parella hebrea recale na Galiza para contraer aquí matrimonio...
En todo caso, todo o que contribúa a derrubar barreiras nese senso é unha boa nova pola que todos debéramos felicitarnos.
O artigo de Guillerme Vázquez, ex-deputado do BNG, acerca de Gómez Valadés, afirma que éste podería ser expulsado, pero é mellor deixalo estar para seguir aumentando o número de votos. Como resulta que hai moita xente que saíu no seu apoio, hai que procurar non danar ese nicho de votantes.
Iso estaría ben se o que pretendésemos para o BNG fora unha democrácia de cara á galería. Pero coma Valadés (e os que o apoiamos) non quere iso, exixe o que é seu, e non se conforma con menos. Os dereitos cívicos non se regalan nin regatean. E os partido políticos teñen que regularse someténdose a eles. E, coma son teus, e non lle tes que pedir permiso a ningúen para exercelos.
A Asociación Galega de Amizade con Israel ven de organizar para o día 11 de abril unha charla-debate a cargo de Josep Cales Laínez, escritor e editor valenciá. O título da conferencia é "Israel coma exemplo de nacionalismo europeo", na liña de pensamento do autor, que incardina o sionismo dentro dos movementos de liberación nacional, coma o galego ou o escocés. A conferencia celebrarase na Casa del Libro de Vigo, situada no número 26 da rúa Velzquez Moreno, ás oito da tarde, e a entrada será de balde. Máis información na web da AGAI.
Nin Theodor Herzl nunca chegou a soñar con tanto, nin o noso Theodor se houbera conformado con menos. Pero son eles, e non nós, quenes conseguiron dotar de futuro a súa lingua.
A principios de século, o hebreo era unha lingua morta, só empregada nas ceremonias litúrxicas. Por aquela época, o noso país en pleno falaba galego. Cen anos despois, a situación mudou considerablemente.
"O BNG non é unha federación de individuos librepensadores"
Xabier Pérez Iglesias, columnista e teólogo.
Ten toda a razón este rapaz; a expulsión de Valadés non é o debate de fondo. A negriña e os hipervínculos son meus; o resto é culpa da falta de mundo:
"Moi ao seu pesar, Pedro Gómez Valadés non é tan relevante como para ser a pedra de toque deste debate, (...) pese ao goteo de adhesións e apoios nada espontáneos de intelectuais da progresía, desde Manolo Bragado até Pilar Rahola."
"O debate é outro. E Valadés sábeo. Fica claramente definido na Carta Aberta que os seus afíns dirixiron ao portavoz nacional do BNG: "(...) a mesma formulación dos Dereitos Humanos individuais sempre debe preceder a calquera consideración de carácter colectivista(...)".
"A confusión interesada entre o lexítimo direito á discrepancia e a práctica da disidencia, (...), entroncan de cheo coa concepción individualista que o propio sistema impón a través da máis sutil violencia estructural de cara a desarticular de facto calquer atisbo de alternativa crítica e posíbel.
É no fondo unha contraposición de concepcións da política ben diferentes.
Dunha banda aqueles que a conciben con perspectiva biográfica, en chave personalista, enfatizando os espazos para a indivualidade, en detrimento do conxunto/colectivo. Doutra os que a entendemos recoñecendo o valor engadido que xera a sinerxia do corpo común, que a concibimos en perspectiva histórica."
Suscribo todas e cada únha destas palabras. Eu son dos primeiros, dos que defenden os tan capitalistas Dereitos Humanos de cada individuo. El, dos segundos, dos que cren que outro mundo é posible. Sobre todo cando non somos nós os que viven alí.
