Primeiras impresións de "Oh, Xerusalen"

Onte á noite estiven vendo Oh, Xerusalén, a película sobre o nacemento do Estado de Israel basada na novela de Dominique Lapierre e Larry Collins, e tiven a mesma sensación que cando fun cunha amiga tolkieniana ata o extremo a ver O señor dos anéis; por bóa que sexa, voulle a estar sacando defectos todo o tempo. De todos modos, coma é lóxico, en pouco máis de hora e media, pouco che poden contar sobre un dos periodos máis convulsos do século pasado, os meses que precederon e seguiron á Partición de Palestina e á Declaración de Independencia de Israel. Con estas limitacións, é forzoso que se omitan feitos, ou que apenas se mencionen outros de gran relevancia.

A accion comenza en Nova Iorque, cando o mozo xudeu Bobby Goldman, coñece a un árabe de Xerusalén, Saïd Chahine, que se atopa estudando nos EUA. Toda a película xira en torno a estes dous amigos, obrigados polos acontecementos a loitar en bandos enfrontados. O telón de fondo dese encontro é un parte radiofónico no que informan do atentado no Hotel Rei David. A raíz dese encontro fórxase unha amizade que discurre paralela aos preparativos á Partición, ata que pouco antes de que se produza a votación ambos viaxan a Xerusalén.

Neste punto prodúcese o que, na miña opinión, mellor reflicte a película: a miserable inhibición das autoridades do Reino Unido. Eles sabían que era cuestión de semanas, de meses coma moito, que as tropas árabes botaran aos xudeus ao mar, e maila todo optaron por permanecer ao marxe, ao tempo que perseguían á inmigración xudía. Xente que viña dos campos.

Hai unha escea, logo da votación nas Nación Unidas, na que unha turba árabe percorre a cidade para expulsar dela aos xudeus, e ao chegar a un control con tropas coloniáis, un grupo de xudeus charlan distraídos ao outro lado, confiados en que lles impedirán continuár. Os soldados preguntan qué deben facer e o oficial ao cargo responde: deixádeos pasar. Dahí en diante, o Terror.

A película procura reflectir ruindades dun bando ou outro, se ben deixa en peor lugar, na miña opinión, aos sionistas que aos árabes. Se dos primeiros resalta a súa determinación e a abrumadora inferioridade numérica e militar, tanto no que a número de armas coma á nula formación militar da práctica totalidade dos combatentes (só as milicias paramilitare da Haganá e do Irgún constituían a excepción), tamén é nos feitos históricos que en peor lugar deixan ás tropas aínda irregulares de Israel nos que máis se ceba.

Por exemplo, nos aínda hoxe polémicos feitos de Deir Yassin reflicte con toda crudeza de detalles a versión árabe (matanza indiscriminada) e non a sionista (cruenta batalla contra tropas iraquíes destacadas no pobo, distorsionada pola propaganda árabe para animar aos seu a combatir, e que tivo o efeito contrario; moitos fuxiron); lean ambas e comparen. De feito, o malo malísimo da película é o lider do Irgún, frío e sádico (no bando árabe non hai persoaxes así), co que se aprobeita para trazar un antagonismo entre os bós, a Haganá, e os malos, o Irgún. Non é que non teña a miña opinión sobre cada milicia, pero o xeito no que os contrapoñen paréceme unha simplificación máis que forzada.

Asi mesmo, apenas se alude á constante violencia árabe contra os xudeus, que foi un dos factores a ter en conta á hora de decretar a Partición, e que se viña producindo dende moitos anos antes. Sen explicar feitos coma a matanza de Hebrón (case vinte anos atrás) a reivindicación da llixuv de contar con órganos de autogoberno e defensa case parece un capricho identitario, e non unha necesidade urxente de protecion. Pode que nisto sexa no que máis coxea a película.

A presenza entre os combatentes sionistas de supervivintes dos campos resúmese no persoaxe de Hadassah, que a través da súa truculenta historia deixa entrever os horrores dos campos. De todos modos, a traxedia do xudaísmo en Europa non é o tema desta película.

En conclusión, o resultado queda algo descompensado e escaso nalguns aspectos, pero en xustiza hai que admitir que a ambición de reflectir esos feitos históricos é tan desmesurada que resulta moi difícil amosar todo en tan pouco tempo. Así pois, é unha película que está ben, e mesmo llela recomendaría tanto a quen xa teña algo de idea sobre os acontecementos históricos coma a quén queira comenzar a telos, se ben xa digo que a idealización dos persoaxes, sobre todo no bando árabe, lle resta fidelidade histórica.

Trailer da película.

O heroi

Hizbolá e a súa base social reciben coma un heroi ao home que lle rebentou a cabeza a unha nena de catro anos:

Samir Kuntar, one of five Lebanese prisoners released by Israel as part of an exchange deal with Hezbollah, has said he had no regrets over his imprisonment in 1979 for the murder of three Israelis. (...)

Kuntar was convicted and sentenced to five life terms for killing a police officer, a civilian and a four-year-old child in a raid in the northern Israeli town of Nahariya.

But on Thursday he told the crowds that came out to welcome to his home town: "I haven't for even one day regretted what I did.

"On the contrary I remain committed to my political convictions," Kuntar said.

"I feel enormous joy because I have returned to the ranks of the resistance and to my family."

Kuntar's family says that he did not commit any of the murders and that the victims were killed in crossfire during a shootout with Israeli security forces trying to apprehend Kuntar and other members of his group. (Al Jazeera)

A besta sae libre

Agora que os corpos de Eldad Reguev e Ehud Goldwasser están xa en mans das súas familias, paga a pena ver o video que a Oficina do Primeiro Ministro fixo sobre o terrorista Samir Kuntar (aquí, subtitulado en castelán) para facerse unha idea da calaña coa que ten que lidiar Israel para garantir a supervivencia.

Onte tiven un duro debate sobre a oportunidade de liberar a bestas coma Samir, pero a obriga moral de devolverlles os corpos as familias fai que haxa que adoptar escollas coma esta. Malas, ao meu ver.



[Máis: reportaxe de Yedioth Ahronot sobre o intercambio de prisioneiros; No tengo palabras, pero tampoco tengo dudas, no blogue Desnuda ante un espejo; Sobre el intercambio, en Oriente Miedo, cunha atinada reflexión sobre a lexitimización que esta práctica reporta aos grupos terroristas]

60

Coma no programa de Radio Sefarad, onte cumpríronse dous mil anos de esperanza e sesenta de realidade.

Dende aquí, a máis sentida norabóa para o comenzo dunha autodeterminación xudía. Ou mellor, coma apuntaba o poeta Haim Guri: "O que levamos ata o dagora non son 60 anos de independencia, senón de loita pola independencia".

Se algúen ten interese, premendo aquí podese escoitar o discurso da Declaración de Independencia.

Distanzas

Anque teño unha atitude moi alonxada á súa na cuestión territorial e nacional no Estado español, a lucidez e sensibilidade de Antonio Muñóz Molina, que plasma nas súas novelas e naquela xa lendaria columna que publicaba no dominical de El País (e se cren que exaxero, tempo ao tempo. Chegará un día na que se fale delas coma hoxe o facemos de Julio Camba), fan del un dos meus referentes éticos e culturáis habituáis. Camiño a casa, viña cos cascos oíndo unha entrevista súa en Radio Sefarad, na cal pronuncia esta afortunada reflexión:

"(...) Eu creo que o mundo de despóis del 11 de Setembro parécese bastante ao que había antes, só que hai cousas que agora xa non se poden ocultar, e que hai sensacións que tiñan determinadas persoas ou deteminados países, de fraxilidade, que agora se universalizaron máis. É decir, a sensación dun cidadán israelí, de vivir no perigo constante, e real, dunha explosión dunha bomba, ou a sensación de fraxilidade ante un terrorismo que pode ter,.. que podería ter un cidadán español, e que era tan pouco compartida e tan pouco comprendida, fora de... porque hai unha cousa que,... sobre a que eu reflexionei moito nese momento, e que me sigue parecendo escandalosa; para os medios de información, o terrorista é o que actúa preto de ti. Cando se vai alonxando, convírtese nun loitador."

Na entrevista, realizada na cidade de Nova Iorque, ten cabida a vaga migratoria de xudeus que escabapan do Inferno, a literatura estadounidense da segunda metade do século XX que os descendentes desa vaga protagonizaron, así coma alusións ao bravo movemento sindicalista xudeu (daqueles socialistas que artellaban o movemento obreiro en idish, en plena Gran Mazán), e moito máis. Pero sobre todo, e na miña opinión eso é o máis interesante, fálase do gran debate do noso tempo; a loita entre as democracias e o fundamentalismo. E abórdao cunha (sinto repetirme) lucidez que, pola súa singularidade na preguiza intelectual que, ás veces, da a impresión que impera neste Ruedo Ibérico, é aínda máis luminosa.

A entrevista, media hora de conversa distendida, pode descargarse premendo aquí. Para pechar o post, outra frase para a despensa: "O nazismo triunfou non porque fora moi forte, senón porque as democracias non tiveron coraxe para exercer a súa propia forza."

[Máis: O porvir é longo, artigo de AMM sobre o a obra teatral San Xoán, de Max Aub; Sefarad, o libro no que o autor aborda o desamparo que viviron tantas persoas nos tempos da Shoah]

"Esto lo arreglaba yo en dos minutos!"

"-De los conflictos que conoces, ¿cuál sería el más fácil de resolver y por qué crees que no se resuelve?

-El de Palestina. Bastaría con que se retirasen los colonos israelíes de Cisjordania, respondiendo a la resolución 242 del Consejo de Seguridad. Bastaría con que se devolviese Jerusalén Oriental a sus legítimos dueños. Y con que se negociase una opción justa para los refugiados en el extranjero. Nada más. Si no se resuelve es por una serie de intereses económicos que van desde el agua hasta la industria armamentística, pasando por la especulación inmobiliaria, así como la estrategia política de Washington y la presión que ejerce parte de la diáspora. También está el fanatismo religioso y el mesianismo de algunos grupos radicales israelíes y de los colonos."

Hernán Zin, reporteiro de guerra, nunha entrevista en Migramundo.

Touché

-" Xornalista: Como pode explicar que nos ataques israelís durante a Segunda Guerra do Líbano morreron máis cidadáns libaneses que cidadáns israelís?

- Netaiahu: Vostede non quererá que toquemos este tema.

- Xornalista: Por qué non?

- Netaiahu: Xa que máis cidadáns alemáns morreron na Segunda Guerra Mundial que cidadáns ingleses e norteamericanos xuntos, e entre Vostedes non hai discusión de que isto é produto da agresión alemá. Inglaterra, en resposta ao "Blitz" sobre Londres, bombardeou e borrou a cidade alemá de Dresden. E eu quérolle recordar que, no ano 1944, cando os británicos quixeron bombardear o cuartel da Gestapo en Copenhagen, os seus pilotos erraron e incendiaron un Hospital de nenos con 83 nenos dentro".

Fragmento dunha entrevista na BBC con Benxamin Netaniahu, lider do Likud e da oposición na Knesset (o Parlamento israelí).

Vía En defensa de Israel.

Coma unha novela de Jane Austen

Concretamente, Orgullo e prexuízo.

En Gaza

Terroristas de Hamás. Visto aquí

Hai post máis difíciles que outros, e creo que este vai a ser dos que máis.

Antes de seguir a cadea que me encomenda Marta (grazas!), paréceme urxente os enfrontamentos entre as FDI e as milicias paramilitares de Hamás na Franxa de Gaza, que nas últimas setenta e dúas horas, e no momento no que escribo, deixou un total de oitenta e oito vítimas mortáis.

Era inevitable, era só cuestión de tempo. Unha breve cronoloxía, para ubicarnos. En agosto do 2005, o entón Primero Ministro Ariel Sharón levou a cabo o máis ambicioso paso cara a paz que ningún Goberno israelí dera. A desocupación de Gaza foi un paso decisivo que marcou un antes e un despóis na relación entre o Goberno de Israel e a ANP. Ao recoñecer fácticamente á máxima autoridade palestina coma o órgano de autogoberno palestino e ao encomendarlle a xestión da Franxa baixo a fórmula dun proto-Estado, por unha banda estábase a ensaiar o modelo de desocupación que habería de levarse a cabo en Cisxordania, e que permitiría a Israel desembarazarse de Palestina e, pola outra, dotouse ao pobo palestino da maior esfera de decisión que tiveran dende que a Ocupación do 67 os obrigara a ser nación.

Todos os ollos estiveron dende entón postos na Franxa, por iso o dagora non pilla a ninguén de imprevisto. A estas alturas pódese afirmar que a experiencia de autogoberno palestino en Gaza resultou un completo fracaso. Postos a buscar un punto de inflexión, é forzoso ir ás elecións gañadas por Hamás. Fixo o Goberno de Olmert canto estaba na súa man para que o goberno de unidade fora tirando? Puido e Executivo israelí por máis da súa parte para evitar que a amalgama saltara polos aires? É imposible que esa pregunta non estea na cabeza de todos agora en Israel. Que se intentou está claro, e que se buscou por todas as vías reforzar a validez dun Fatha que languidece sen deixar herdeiros, incluso con medidas entre inxénuas e contraproducentes, aínda está máis claro. E o peor non é que Olmert non teña futuro, tras unha serie de calamitosas escollas erradas e unha xestión interna marcada polas acusacións de corrupción, senón que o feito de que o actual Primer Ministro estea cuestionado non significa que haxa no horizonte político israelí unha figura que concilie as esperanzas dunha nación cansada. No seu partido, Tzipi Livni agarda. Enfronte, Bibi exixe firmeza. E a sociedade debátese entre seguir cara o descoñecido ou botar man da política de man dura de Netanyahu. E todo alí son conscientes de que iso é pan para hoxe e fame para mañá. A única solución ao conflicto árabe-isralí virá dunha negociación, e nese sentido, os falcóns son balóns de oxíxeno antes de atreverse á seguinte aventura. Non salvan, só reconfortan.

Polo que toca ao bando palestino, a situación é desoladora. Por un lado está o exiliado Fatah, sen xa case credibilidade, cun Abbas que foi incapaz de por coto á rapiña xeralizada e de coordinar á organización que nominalmente preside e, pola outra, a un movemento islámico coherente na súa senrazón (no sentido máis literal da palabra). Neste contexto, a sociedade de Gaza tamén tiña, por forza, que atoparse des-esperanzada. Tempo haberá para buscar responsabeis, nunha beira e a outra da fronteira.

Van xa oitenta e seis mortos, e subindo, no bando palestino, entre eles varios nenos abatidos por misís das FDI. Hai que ser un monstro para non sentir mágoa por eses rapaces inocentes, máis se empregas sistemáticamente a meniños coma escudos humanos é forzoso que alguns acaben morrendo. Ninguén en Israel quere que a os nenos palestinos lles pase nada, e faise todo o posible para evitar que resulten danados, máis se quenes deberían velar pola súa seguridade lles dan instruccións para rodear as plataformas de lanzamento de misís, acompañar na mesma habitación aos líderes de Hamás que teñen unha mirilla debuxada na caluga, ou os animan a correr no medio dun tiroteo para dar tempo aos paramilitares a repoñer munición, é inevitable que algúns sexan accidentalmente abatidos. Mentres o terrorismo palestino recurra miserablemente aos nenos coma escudos humanos, estos dolorosos feitos reproduciranse cada vez que se desencadene a violencia. É todo menos imprevisible.

Tristemente, a esquerda de salón europea entrevé dos actos de Hamás un quimérico proxecto de liberación nacional, onde só hai terror por terror. Incluso se fala da operación militar coma un castigo polos civís abatidos por qaasam e non coma un remedio para evitar que outros sigan a mesma sorte. Mistúrase sen pudor o islam coa liberación nacional, cando a propia idea de Estado-nación, coa súa concepción moderna do individuo coma cidadán, é por forza antitética á do fiel musulmán que o integrismo islámico suxire primeiro, e logo impón. Non son dos nosos. Son só unha panda de tarados armados con rifles de asalto que se aproveitan do caos para espallar entre a poboación as súa solucións salvíficas.

O que está pasando é moi sinxelo, e por iso ten unha solución complexísima. Hamás está facendo o que ten que facer; levar a cabo os principios que plasmou na súa carta fundacional. Os ataques-provocación, principalmente sobre Sderot e os quibutz próximos á fronteiras, e agora tamén sobre Ashkelon, buscaban e buscan atraer ás tropas do Tsahal cara un territorio moi urbanizado que os terroristas islámicos coñecen palmo a palmo.

Deixando ao marxe a desafortunadísima bravuconada do Vice Ministro de Defensa, Matan Vilnai, esta nova incrusión, a máis sanguenta dende había seis anos, vai a ter consecuencias que agora só se poden aventurar. O rumor crecente dunha operación militar a gran escala en toda a Franxa ten un poderoso motivo para quedar só niso, nun ruxe-ruxe, e é que ninguén ignora que unha incrusión desa índole por forza ten que vir acompañada dunha reocupación, sequera parcial, de Gaza. Polo pronto, o Vice Primeiro Ministro Haim Ramón dou mostras de sensatez ao sinalar que unha operación desa índole perxudicaría a Israel máis do que o axudaría, e anque ese sería o escenario idóneo para Hamás, onde podería loitar barrio a barrio, a poboación palestina veríase de novo envolta nun fogo cruzado que só pode acabar en desastre. Adverdtíao provervialmente Amos Oz: non se debe caer na trampa de entrar en Gaza.

Coa incorporación dos novos misiles que sustitúen aos cohetes qaasam, a día de hoxe a organización terrorista Hamás ten a 200.000 habitantes de Israel dentro do seu ámbito de alcance. Cando hai unhas semanas tiraron abaixo o valado que separaba Gaza de Exipto, os xornalistas entretuvéronse fotografiando á poboación que corría a reunirse cos seus parentes do outro lado, así coma a quenes mercaban o que crían que podería chegar a escasear nesa crise humanitaria versión Al Jazeera. Mentres tanto, Hamás introduciu o novo armamento que xa leva días usando, e que espera poder seguir empregando se finalmente o exército israelí entra a gran escala en Gaza. Mentres, hai uns días, asistíamos á iniciativa buenrrollista para consumo televisivo, os milicianos (que diría El País), ultimaban as novas plataformas de lanzamento de misís. Cando o montaxe estivo finalizado, deron o seguinte paso.

Nun só día caeron en chan isralí cincuenta cohetes, matando a un home e ferindo a cinco máis. Que o Goberno de Israel respondese coa ofensiva previsible non é ningunha traxedia para Hamás, senón para Palestina e o propio Israel. Primeiro expulsou a Fatha, logo reforzou o seu control total da Franxa, despois preparou ás súas tropas e agora, vía Exipto, xa conta co armamento necesario para levar a cabo o seu proxecto fundacional.

Era só cuestión de tempo, e por iso agardo a que a situación non se xestione con raciocinio; fará falla moita sangue fría para non caer na estratexia da araña. Agora toca actuar coa maior cautela posible, extremando ata o infinito a protección dos civís palestinos, e prepararse para un conflicto longo e penoso, con pequenos logros puntuáis, antes que deixarse levar pola tentación da solución contundente dunha invasión que, por forza, terá que dexenerar nun inferno.

Envexa

De vivir nun país normal.

Neve no Néguev

Se é raro ver cuberta de neve a cidade de Xerusalén, máis o é ver a mesma estampa no deserto do Néguev. A imaxe foi tomada polo fotógrafo Guy Shachar, e forma parte dun portafolio que pode descargarse aquí.

Estoutra foi sacada nos arredores de Dimona. Autor: rampelech.

Onte, en Xerusalén

Grazas, Pedro.

O primeiro paso é admitilo

“Europa equivocouse ao lle botar a culpa constantemente a Israel e responsabilizalo pola situación. As veces, tratábase de críticas xustificadas, pero non poucas veces fumos indiferentes aos perigos e as ameazas con que se enfrentaba Israel e incluso lle exiximos que asumiran perigros sen garantirzarlle que non ia ficar só na loita.” (...)

Franco Frattini, Vicepresidente da Comisión Europea e Comisario Europeo para Asuntos de Liberdade, Seguridade e Xustiza.

Tremores

Entrevistador: Algúns xeólogos e científicos ambientalistas dixeron que os terremotos que golpearon recentemente Jerusalem e o Mar Morto foron terremotos artificiais, causados polas forzas de ocupación, nun esforzo de destruir a bendita Mesquita de Al-Aqsa. Hai algunha evidencia sobre isto?

Ahmad Abu Halabiya: A verdade é que algún destes tremores poden ser artificiais, mentras que outros son naturais. O que son perigosas son as excavacións debaixo da Mesquita de Al-Aqsa e a rede de túneles que foi construida. Estas amenazan os alecerces da Mesquita. Entón, calquera terremoto - sexa xa natural ou artificial - de maior intensidade de 5.5 ou 6 graos na Escala de Richter definitivamente terá un impacto, a non ser que Alá decrete outra cousa. Estos terán un impacto nos cimiento da Mesquita de Al-Aqsa. Aquí é onde xace o perigo, xa sexa un terremoto natural ou artificial. En calquera caso, non é imposible para os xudeus xenerar un tremor artificial dunha maneira ou outra, co obxetivo de alcanzar o seu obxectivo de destruir os cimientos da Mesquita de Al-Aqsa, como un paso cara a construción do seu falso templo, Deus o prohíba.

(O vídeo pódese ver aquí).

Vale que están en guerra e hai que buscar motivos para desacreditar ao enemigo. Fíxose sempre, ata aquí todo normal. Pero acusar aos israelíes (aos xudeus, segundo o entrevistado) de ser culpables de provocar terremotos sáese un chisco do campo da propaganda bélica. Na miña opinión, entra no do delirio.

Simpático é, iso si.

Arqueoloxía

Veño de atopar algo na rede que pode que sexa de interese dalgún dos leitores do blogue. Trátase da fantástica seción sobre Israel do blogue Terra Antiqva, adicado á difusión de novas relacionadas coa arqueoloxía. A investigación arquelóxica ocupa un lugar preeminente no campo académico israelí, na medida en que a rexión está repleta de restos de gran importancia para entender a Historia de tódalas culturas que foron habitando nesa rexión á beira do Mediterráneo. Recolle na súa web o Ministerio de Asuntos Exteriores:

A investigación arqueolóxica na Terra de Israel comenzou a mediados do século XIX, cando eruditos na Biblia examinaron a zona en búsqueda de remanentes de lugares mencionados no Antigo e o Novo Testamento. Cara fináis do século XIX, pero principalmente dende comenzos do século XX, moitos montículos (en árabe tel, un montículo composto de restos de antigos asentamentos) foron excavados, e sentáronse as bases para unha investigación arqueolóxica científica. As actividades arqueolóxicas expandíronse durante o período do Mandato Británico (1917-1948) e aumentaron en gran medida dende o establecemento do Estado de Israel.

Fotografía: vista de Masada, por Quidnunc Quixot (Vía Flickr)

ONU

Os milagres existen.

Israel permite adoptar a unha parella homosexual

Nun feito sen precedentes na Hitoria de Israel e de todo Oriente Próximo, a Corte Suprema israelí ven de autorizar a adopción por parte dunha parella de homosexuáis. A parella, formada por dúas mulleres que levan quince anos convivindo, Tal e Avital, tivera ao longo deste periodo ata tres fillos, que legalmente estaban baixo a tutela da nai biolóxica.

A parella interpuxo demanda de adopción ante o Tribunal Familiar de Tel Aviv no ano 1997, pero as leis israelís non permiten adoptar ás parellas do mesmo sexo. As mulleres apelaron, e a Corte Suprema aceitou o caso.

E aquí entra en xogo unha desas cabriolas legáis que ás veces provocan resultados tan distintos aos agardados. Para ben, neste caso. Precisamente porque conforme ás leis israelíes non está permitido ás parellas homosexuáis contraer matrimonio, o tribunal determinou que a nai permanecía solteira, independentemente de con quén convivira. Coma o artigo 25 da Lei de Adopción autoriza a adopción de nenos incluso se os pais aínda viven, cando sexa en beneficio dos rapaces, a Corte Suprema deu o visto bó.

O panorama que agora se presenta é ben curioso. Logo de que a fináis de xaneiro o mesmo órgano xudicial equiparase o recoñecemento dos matrimonios homosexuáis celebrados no extranxeiro cos heterosexuáis, mentres que seguen sen poder celebrarse no propio Israel, pode darse a unha situación indesexable. Así, unha parella homosexuál con fillos, ou que pense en telos, terá que elexir entre casarse no extranxeiro, nun dos poucos países que permiten celebrar matrimonios entre persoas do mesmo sexo (caso de España), e logo solicitar o recoñecemento do enlace ante en Israel, ou permanecer solteiros para poder chegar a adoptar os fillos.

É unha esquizofrenia. O máis natural sería que se aceitar dunha ver por todas a realidade que dende xa hai moito tempo se vive no país, e se regular un matrimonio civil sen distinción de sexo entre os contraíntes. Que se siga a manter só o matrimonio relixioso é un atraso que non está xustificado por ningún relativismo cultural, e que, ata onde eu sei, debe ser a única diferenza sustancial entre o Dereito civil israelí e o dos ordeamentos xurídicos occidentáis.

Mentres ese día non chega, a decisión da Corte Suprema é importante paso adiante na supresión das barreiras que seguen a discriminar ás persoas en función da orientación sexual na maior parte do mundo.

IMRA en español

O mantedor de Herut ven de por en marcha un novo proxeto na rede, que ten coma obxetivo recopilar todas as novas que se publican cada día sobre Oriente Próximo. O sitio xurde coma a versión de fala hispana do sitio homónimo IRMA, que fai o propio en inglés. Para todas aquelas persoas que estean interesadas no conflito árabe-israelí ben seguro que será de utilidade.

Annápolis, unha fiestra de oportunidade

Un artigo de Pedro Gómez-Valadés (AGAI)

O pasado martes asistimos esperanzados á declaración conxunta que desde Annápolis fixeron pública Ehud Olmert e Mahmud Abbas. Declaración que afirma a vontade dás partes de chegar a un acordo definitivo antes de finais do 2008. Máis alá dá percepción persoal de cada quen, máis ou menos optimista ou pesimista, do que non cabe dúbida é de que ficamos diante dunha fiestra de oportunidade que, por responsabilidade histórica, non deben deixar pasar israelís e palestinos na procura dunha resolución do drama que sacode desde hai décadas Oriente Medio. Non será Annápolis unha variña máxica que resolva ou problema. Sería inxenuo pretender tal cousa. Ou camiño está cheo de dificultades que, en escenarios semellantes, naufragaron non pasado ante a impotencia dá comunidade internacional e do que é máis importante, dúas propios actores que sofren ou día a día do conflito. Pero sería tamén irresponsable pola nosa banda, desconfiar dá vontade real de israelís e palestinos en chegar á resolución do conflito. Desde a comunidade internacional cómpre apoiar e dar un voto de confianza ás vítimas reais. Sei do maioritario anhelo dá sociedade civil israelí por poder vivir en paz. Unha sociedade cansa de décadas de terror, acoso e enfrontamentos. Creo na vontade do presidente Mahmud Abbas cando afirma a súa decisión de alcanzar acordos sostibles e firmes que fagan posible a convivencia dúas dous pobos. Non será doado, hai non taboleiro problemas moi difíciles de resolver. Cuestións algunhas dolorosas para as partes, mais, que con vontade son posibles de resolver, outras recoñezo de máis difícil prognóstico: ¿Como vincular, como comprometer a unha organización integrista como Hamas, que fai bandeira do terrorismo indiscriminado e que nega e renega dá posibilidade nin sequera remota, do recoñecemento dá lexitimidade do Estado de Israel? Malia este interrogante, quero ser optimista. Porque palestinos e israelís merecen poder vivir definitivamente en paz.

Publicado o tres de Decembro en La Voz de Galicia.

Sesenta anos esquivando a Historia

Onte escencinme de falar dunha efeméride capital, a data na que as Nacións Unidas aprobaron a Partición de Palestina en dous Estados, un xudeu e outro árabe, mediante a célebre Resolución 181. Os primeiros aceitaron unha resolución que claramente os perxudicaba, tanto pola extensión do territorio coma pola calidade do mesmo. Os segundos, antes de corenta e oito horas xa comenzaran a atacar o recén nado Estado de Israel.

A resolución das Nacións Unidas, nunca está de máis lembralo, outorgaba á poboación árabe de Palestina o oitenta por cento do territorio do Mandato Británico, que englobaba os atuáis Estados de Israel, Xordania, e os Territorios Palestinos. Os discursos lastimeiros ("ah, pobres palestinos, que quedaron sen terra!"), caen polo seu propio peso cando se sacan á luz estos datos.

Sen embargo, no imaxinario coletivo, a heroica Guerra de Independencia israelí, e todos os demáis conflitos que tiveron (e teñen) que afrontar para garantir a súa supervivencia, seguen a verse coma un ataque dos pérfidos xudeus, por máis que a Historia sexa a que é, e non á que aos xudeófobos lles gustaría.

Dende o principio quedou claro que o bando árabe non ía a recoñecer a autodeterminación xudía nin nun Estado do tamaño de Mónaco. Os xudeus debía seguir sendo minoría, controlables, e calquera intento de levar a bó porto o seu anceio milenario de autogoberno debía ser truncado.

Agora, sesenta anos despóis, abonda con botar unha ollada panorámica sobre o conflito para preguntarse como serían a día de hoxe as cousas se o bando árabe cumplira entón unha das poucas resolucións útiles aprobadas pola ONU.

Coma unha broma macabra, entérome vía Desde Sefarad que o 29 de Novembro é o Día Internacional de Solidaridade co Pobo Palestino, aprobado pola mesma institución que en sesenta anos non foi quén de facer cumplir a 181. Agora que a posibilidade de que teña que ser o Exército israelí quen lle saque as castañas do lume a Al Fatha en Gaza é cada vez máis plausible, estaría ben que, no canto de tanto buenrollismo, a ONU servira, anque só fora por unha vez, para levar a cabo as súas propias resolucións.