31 de mar de 2008

Pero cómo chegaron aquí?

Logo de ler este post de Marta, picoume a curiosidade por saber cómo chegaría a xente a O ruído. Dende hai varios meses, teño instalado o Google Anaylitics, que me permite saber (máis ou menos) por unha banda canta xente le isto, e pola outra dende onde o fai. Ademáis, ten outras moitas funcións das que non teño nin idea de para qué serven. Unha delas, que descubrín hai uns días, e que tamén tes a posibilidade de saber qué estaba a buscar a xente cando deu coa túa bitácora; está na sección Gráfico de vistas por ubicación, e logo seleccionando en Segmento a etiqueta Palabra clave, por se alguén o ten instalado e sinte curiosidade.

A maioría das palabras teñen relación directa coa temática habitual do blogue. O meu alcume, unha amplísima varidedade de libros relacionados coa cultura e historia xudia, especialmente a Historia da Shoah, de Georges Bensoussan, e información sobre autores coma Amos Oz, Claude Lanzmann ou Abraham Yehoshúa ocupan os primeiros postos. Chamoume moitísimo a atención a cantidade de xente que recalou aquí mentres andaba na procura de datos sobre o escritor Thomas Mann. Sorprendente, sobre todo, porque creo lembrar que nunca falei del no blogue. Dous feitos recentes merecen consideración pola cantidade significativa de visitantes que trouxeron; o novo disco de Noa, así coma o seu concerto acústico de Compostela (ou cómo baixarse o disco de internet, tamén), e sobre todo a apertura do restaurante kóxer Sefardí 515, cunha cantidade exaxerada de búsquedas. Se algún dos involucrados no proxecto le isto, e cónstame que algún hai, norabóa pola bóa acollida que están a ter.

Pero o que me chamou a atención foron as cousas rarísimas que levaron a algunha xente a recalar aquí. Pero raras, raras. A continuación, unha escolma das máis inclasificables:

  • comeclavos.
  • cuales son las costas de Europa.
  • cuando comenzó el debate (así tal cal, que dan ganas de preguntar: "Pero cal?")
  • esmeralda de satanás clavícula de salomón.
  • Le Mossad (ui, que logo todo se sabe).
  • la UPG en Cuba (ein?).
  • mulleres desnudas (xa as porei algún día...).
  • noticia dalgún caso no que interviu a onu (iso tamén quixera sabelo eu).
  • o qué é a ansiedade (ai...).
  • vídeo del jardín del edén.
E a mellor, a insuperable:
  • historias eróticas de funcionarios.

É bóa verdade que hai perversións para todos os gustos. Por haber, ata hai quén le este blogue.

2 comentários:

MAR disse...

Shhhhhh... Os teus lectores somos as peores alimañas que existen baixo do sol... Pero estou pensando en eso da erótica dos funcionarios pra facer una entradiña e gañar visitas, que sempre anima. Biquiños

Julicheiro disse...

:D O dos funcionarios matoume... Mira que hai perversións raras, pero esta nunca se me tería pasado pola cabeza. Supoño que é o que ten vivir no País dos Opositores (léase Galiza).