11 de jan. de 2009

Onde estaban as protestas daquela?

Sderot_298_b

Sderot_050507 Sderot_051507a

Sderot_2278_a

Sderot051707a Sderot_051707b

Sderot_051707j Sderot_051807b Sderot_051807a Sderot_052007b Sderot_052007f Sderot_052507 Sderot_082807b Sderot_121307 Sderot_121307c Sderot_injured Sderot_kids_drill Sderot_051607b Sderot_122007 Sderot_kassam_map




































































































































































































































































































































O mapa da vila de Sderot, coa ubicación dos cohetes caídos, corresponde a febreiro do 2008. Isto é, non recolle o periodo de maior virulencia, o último ano.


Coma comprenderán os que veñen aquí a indignarse, nestos días son totalmente impermeable ás críticas de quenes choran cun só ollo.


Máis en Jewish Current Issues.

10 de jan. de 2009

Deixa que o viño fale

Con algo de retraso, e coma un intenrceso entre os post destes dias de guerra, adhírome á iniciativa para que o etiquetado do viño se faga na língua do país no que se produce.

Anuncio V Voz 08 Copia
View SlideShare presentation or Upload your own.

9 de jan. de 2009

(prema para ampliar)

Qué os debates serían máis honestos.

8 de jan. de 2009

Sacarlle partido á infancia

Deicidas

El discurso de Europa sobre Gaza y los palestinos es -además de fragmentario, estéril e impotente- vomitivo. Porque primero consiente en todo con Estados Unidos e Israel, y deja armar a la policía militar más poderosa del mundo -el llamado Ejército israelí- para pedir después el alto el fuego cuando se cumplen las previsiones de agresión contra cualquier institución que pueda cuajar en Palestina; porque asiste impasible a la creación del infierno de Gaza, caldo de cultivo de Hamás, para después situarse en ese mortífero equilibrio en el que se compara el genocidio de Israel con el llamado terrorismo palestino (...)

(...) cada vez que oigo a las autoridades europeas hablar sobre Gaza me acuerdo del capítulo 23 del Evangelio de Mateo: «¡Ay de vosotros, escribas y fariseos hipócritas?, ¡guías ciegos, que coláis el mosquito y os tragáis el camello! (...)


Que Cristo era Dios no se puede probar, pero que hubiese dado un magnífico parlamentario es evidente. Y por eso lo mataron. Porque hace ya muchos años que la voz de la justicia se acalla asesinando.
Xose Luís Barreiro Rivas, en La Voz de Galicia.

Boicot


Quero manifestar a mina profunda satisfacción pola campaña de boicot a productos desenrolados en Israel. E para quenes queiran sumarse á iniciativa, ata lles vou a suxerir un producto do que deberán prescindir a partir dagora para demostrar a súa máis que probada coherencia.

El Intel Pentium M es un microprocesador con arquitectura x86 (i686) diseñado y fabricado por Intel. El procesador fue originalmente diseñado para su uso en computadoras portátiles. Su nombre en clave antes de su introducción era "Banias". Todos los nombres clave del Pentium M son lugares de Israel, la ubicación del equipo de diseño del Pentium M. (...)

Los procesadores Intel Pentium M forman parte integral de la plataforma Intel Centrino.

Ah, e hai outro pequeno producto que, en nome da mesma coherencia, os anti-israelíes non deberían empregar, así coma as diferentes versións creadas a partires del:

ICQ ("I seek you" o "te busco") es un servicio de mensajería instantánea y el primero de su tipo en ser ampliamente utilizado en Internet, mediante el cual es posible chatear y enviar mensajes instantáneos a otros usuarios conectados a la red de ICQ. También permite el envío de archivos, videoconferencias y charlas de voz.

ICQ fue creado por la empresa de software israelí Mirabilis a finales de los años 90. En 1998 la compañía fue adquirida por AOL.

Un poquito de por favor

Canseime de aplaudir coas orellas.

7 de jan. de 2009

Petos

Anda pola rede. Eu coñecino por Carlos Callón. Como se boicotea un país? Pois non comprando nada fabricado nel. (...)

Que outra forma de loita nos queda? Ningunha tan efectica. Que aos xudeus, como lles toquen o peto, é a derrota que para eles conta.
Os patriotas galegos saben onde lles doe. Lido aquí.

A histeria antiisraelí

Un artigo de Pilar Rahola, publicado en La Vanguardia o 06/01/2009.

Imaxe tomada aquí.

"Entendo que nos queiran borrar do mapa, pero non pretendan que cooperemos con vostedes para lograr ese obxectivo". O feito de que esta vella frase, dunha cáustica Golda Meir ás dirixentes palestinos, sexa tan vixente na actualidade dános a medida da traxedia que sofre Terra Santa desde fai décadas.

En realidade, esa mesma frase xace na drástica decisión militar que tomou o Goberno israelí, e que volveuno a poñer baixo o punto de mira -e de ira- planetario: a necesidade de frear o permanente intento de destrución de I
srael.

Como dicía recentemente o profesor Joan B. Culla, diante da incursión militar do Tzahal na franxa de Gaza caben múltiples reaccións e algunhas teñen un sentido crítico xusto. Pero como abundan as reaccións histéricas, carentes de calquera indicio de reflexión serena, estrictamente baseadas no maniqueísmo e o prexuízo, será necesario facerse algunhas preguntas ao albur dos feitos.

Escribíao fai pouco o xornalista Ari Shavit en Haaretz:"A operación Chumbo Fundido é unha operación xusta. E é, tamén, unha operación tráfica". Discrepo do termo "xusto" porque, como tamén dicía Golda Meir, "as guerras non nos gustan, nin cando gañámolas". Nunca pode considerarse xusta unha incursión militar que provoca decenas de mortos, aínda que teña como obxectivo a destrución do operativo militar de Hamas. Pero, pode considerarse inevitable?

Algúns intelectuais, como Amos Oz, xa alertaron de que a incursión en Gaza implicará unha nova gran campaña contra Israel. Pero incluso a esquerda israelí mantén unha posición moi morna respecto á incursión. E é que a decisión de atacar a Hamas chega despois dun tremendo cansazo da sociedade israelí, farta de non atopar ningunha saída nin ningunha esperanza. E farta de saber que a outra beira traballa incansablemente para destruíla.

Vexamos, pois, as preguntas, dirixidas especialmente aos pancartistas que vociferan o seu odio a Israel polas rúas das nosas cidades, a maioría sospeitosos habituais, desde os convencidos da esquerda intolerante, sempre preparádevos a erguer o puño contra Israel, ata os múltiples sectores do islamismo. Curioso, por certo, este pornográfico compadreo. Os que saen á rúa din facelo a favor da liberdade de Palestina.

Ben, onde estiveron durante todos estes anos en que han medrado fenómenos fundamentalistas que asoballaban ata o delirio aos propios palestinos? Hamas ten algo que ver coa liberdade, ou ten todo que ver co fascismo de corte islamista? A liberdade deféndese adiestrando a nenos para o suicidio e esclavizando a mulleres? A liberdade a defende Irán, país que sostén economicamente a Hamas? É a liberdade o patrimonio dos terroristas de Hizbulah?

Din, tamén, que saen á rúa por solidariedade. Ben. Solidarios con quen? Con Mahmud Abas, o presidente palestino, que foi menos crítico coa incursión que calquera pancartista europeu? Cos palestinos que non están de acordo co uso dos fondos de axuda a Palestina para armar exércitos e preparar atentados? Preguntáronse que ocorre con eses fondos? A solidariedade cos palestinos deféndese minimizando o terrorismo e perdoando as agresións de Hamas? Deféndese a paz upando a líderes palestinos que non cren nela?

É certo que, contra Israel, a esquerda intolerante vive mellor. E é certo tamén que, a realidades complexas, a masa vociferante prefire a simpleza dos malos e bos. Pero máis alá dos prexuízos, os feitos son testáns. Israel retirouse de Gaza, deixando intactas as estruturas económicas que creara. Hamas destruíunas todas e aproveitou a retirada para volver a preparar un exército de destrución. E centenares de mísiles despois continúa preparándose para iso.

O silencio desa esquerda, hoxe tan berrona, foi moi significativo. O que está ocorrendo en Gaza é tráxico. Pero non empezou coa incursión de Israel. E cargar todas as culpas contra Israel é cómodo e é simple, pero non serve de nada. Porqué o principal inimigo do pobo palestino palpita no seu interior.

6 de jan. de 2009

O tiro pola culata

Precisamente porque Israel está a anos luz no tocante á protección dos civís con respecto a Hamás, antes de derrubar un edificio no que sospeita que hai armamento agochado, chama antes para que sexa desaoloxado. Este feito é negado pola sempre moi solidaria e concienciada Europa. Pero qué pasa cando é unha española residente en Gaza a que narra o que está vendo?

Están disparando os tanques contra vivendas onde residen cidadáns civís?

"Non o sei, iso é o que se comenta, que caíu abaixo un edificio, non o sei . Non creo que houbera xente, os israelís avisan con tempo para evacuar...".
O vídeo dura 3:20 e paga moitísimo a pena ver a entrevista íntegra. Coma ben recolle o blogue colectivo Galiza-Israel, maila os intentos da CNN+ por vender espectáculo no canto de información, esta vez saíulle o tiro pola culata.


5 de jan. de 2009

Hei Callón, le isto!

... ou coma os nostálxicos da URSS teñen moi bóa mala memoria para os xenocidios. Agás para os de verdade, claro. En fin, nada novo baixo o sol.





Por mor das accións de guerra levadas a cabo polo Tsahal contra Hamás en Gaza os yihadistas e os antisionistas de todas partes do mundo cualificaron as operacións militares israelís coma xenocidio. Unha parte da esquerda europea, a catalá incluída, sumouse coa pretensión de negar toda lexitimidade ao Estado de Israel a base de equiparalo co réxime nazi. Hai un consenso internacional, máis ou menos, para denominar xenocidio o asasinato masivo e sistemático de grupos humanos por motivos políticos, étnicos ou relixiosos. A noción vai ser formulada xuridicamente por un xudeu polaco, Raphael Lemkin (1900-1959) xa antes da Segunda Guerra Mundial tendo como referencia o xenocidio sufrido polo pobo armenio (1915-1916) a mans do imperio turco por motivos relixiosos (o obxectivo era eliminar os cristiáns do seu territorio e consolidar o monopolio islámico, por isto tamén diezmaron os asirios -católicos caldeus- xunto cos armenios). O ascenso ao poder do comunismo en Rusia e do nazismo en Alemaña permitiu a comisión de xenocidios por motivos político-ideolóxicos (a fame provocada por Stalin como método para dobregar o pobo de Ucraína nos anos vinte e trinta causou case dez millóns de vítimas) e étnicos (o holocausto dos xudeus e dos xitanos europeos a mans do nazis e os seus colaboradores). A esquerda europea de posguerra eludiu sistematicamente afrontar a realidade dos xenocidios cometidos en aras do comunismo (por pór un exemplo, o do pobo de Camboia a mans dos khemers vermellos a partir do 1975), recoñeceu de mala gana o holocausto provocado polos nazis, e calou durante o xenocidio -de carácter étnico- de Ruanda (1994) e cala perante o do Darfur -do cal son vítimas as poboacións negras animistas a mans do réxime islamita do Sudán- na actualidade.

Libros como o de Harald Welzer, "As exécuteurs", no cal analiza o proceso de formación da conduta xenocida son desgrazadamente excepcionais. O holocausto sufrido polos xudeus europeos foi un dos elementos determinantes que conduciu á partición da Palestina británica, acordada polas Nacións Unidas o 1947 en dous estados, un xudeu e un árabe. Os estados árabes e as correntes ideolóxicas que non admitiron nunca aquela decisión, nin por tanto a lexitimidade do Estado de Israel, contrapuxeron a "naqba" (o desastre) dos palestinos ao 1948 -a derrota militar ante o exército xudeu e o exilio de centenares de miles de habitantes- como elemento lexitimador da súa causa nacional. Esta reacción foi asumida por motivos ideolóxicos por boa parte da esquerda europea que fixo do antisionismo un dos seus sinais de identidade xunto coa antiliberalismo ou o antiamericanismo. Estas teses convertéronse hexemónicas tamén en Catalunya a partir dos anos setenta até o punto de que o ano pasado as principais institucións catalás (Concello de Barcelona, Deputació de Barcelona e Generalitat de Catalunya) non atoparon ningún inconveniente en apoiar á campaña "Palestina ao corazón" que conmemoraba o sesaxésimo aniversario da "naqba", tal e como se pode comprobar visitando o lugar http://www.naqba-catalunya.blogspot.com/. O pacifismo autóctono tamén participa desta visión de parte e así se mobiliza masivamente cando hai un conflito no cal interveñen Estados Unidos ou Israel e fican mudos cando é Rusia quen ataca Xeorxia, este verán pasado, por exemplo. O antisionismo é a forma moderna da xudeofobia de orixe cristiá que actúa sobredimensionando os feitos de guerra responsabilidade de Israel -reais e documentados polos mesmos historiadores isrealis- equiparándoos á categoría de xenocidios. Esta actitude pouco rigorosa historicamente e xuridicamente, busca a banalización dos xenocidios realmente feitos e dos que se poden cometer no futuro (como as ameazas de Esfandyar Rahim Masahei, vicepresidente iraniano: "O mundo debe destruír o Estado de Israel", mentres reza na Meca en compañía do presidente sudanès -ver Aurora Dixital do 10 de decembro do 2008). O presente ataque do exército israelí a Hamàs, previa provocación inevitábel, como escribe acertadamente Joan B. Culla, debe ser tratado politicamente, atendidas as repercusións de carácter estratéxico que ten en todas as ordes, tendo como obxectivo unha paz xusta e duradeira que só se pode lograr a partir do mutuo recoñecemento das partes enfrontadas e o rigor histórico e xurídico das solucións propostas. E o primeiro paso é non banalizar os conceptos políticos que se usan para situarse respecto do conflito árabe-isrealí.

4 de jan. de 2009

Del fin de los morteros al fin de la Nakba

Terroristas mahometanos de Hamás

Un artigo de Gustavo D. Perednik en El Catoblepas.

Muy ilustrativo es el hecho de que, tres días antes de que Israel lanzara el actual operativo Plomo Sólido contra el régimen de Hamás en Gaza, el Consejo Legislativo de la agrupación islamista aprobó (24-12-08) la imposición de disposiciones coránicas como la amputación de manos a quienes robaren, cuarenta latigazos a quienes consumieren alcohol (con el agregado de tres meses de prisión si el consumo fuera público), y la pena de muerte para los homosexuales y para quienes «debiliten el espíritu de resistencia del pueblo», categoría ésta en la que cabe todo aquél que no pluguiere al imán de turno. Tales medidas se tomaron casi sin que los medios europeos las dieran a conocer.

Israel, que padecía al Hamás clavado como una cuña en su frontera meridional, decidió finalmente poner punto final a los ataques de morteros que por años padeció la población hebrea. Cuatro mil obuses se lanzaron desde 2001 contra los habitantes del Sur israelí. Desde agosto de 2005 (cuando la minúscula población israelita de Gaza fuera evacuada contra su voluntad) los ataques se multiplicaron por cinco. Sólo durante la supuesta «tregua» de 2008, Israel fue objeto de «nada más que» 215 misiles del Hamás.

Si bien es sabido que la agresión antiisraelí casi no despierta condenas europeas, podría esperarse, por lo menos, que la teocracia que Hamás implantó desde que se apoderó de Gaza por la fuerza (15-6-07) generara el rechazo del «progresismo» de los medios.

Ni siquiera lo generó el ya proverbial asesinato de homosexuales. En Inglaterra, el canal 4 de televisión cedió su espacio para que el gran asesino brindara un mensaje navideño, y en España, semanas atrás, el diario El País, mundialmente famoso por su obsesión antisionista, publicó (4-12-08, página 37) un mapa de los países con los diversos grados de homofobia en el mundo.

En el plano se ve que en Canadá, España, Gran Bretaña, Sudáfrica y Escandinavia el matrimonio homosexual es legal, y que México, Australia, Italia y otros promulgaron leyes contra la discriminación. Bajo color marrón se muestran los Estados que castigan la homosexualidad con penas que van desde la prisión (todos los países árabes) hasta la pena de muerte (Arabia Saudí, Irán, y Sudán).

Lo notable es que en el mapa no aparecen los nombres de estos tres regímenes represores (a los que acababa de unírseles Gaza bajo el Hamás), pese a que el enorme tamaño de sus territorios permitiría perfectamente mencionarlos explícitamente. Que la omisión no es por falta de lugar se ve en que, en contraste, sí aparecen los nombres de países minúsculos como Seychelles, Madivas o Mauricio, y se detallan todas las islas del Caribe. Más aún, en el caso de Chipre el cartógrafo se preocupó en mostrar cada una de las dos partes de la isla (en la zona turca se ve la pena de prisión).

Pero su precisión se desvaneció con Irán, no mencionado en el mapa, ya que esta verdad podría herir las sensibilidades de los islamistas (las únicas por las que parecen velar ciertos sectores). Y, previsiblemente, el otro gran omitido fue Israel, que en el mapa aparece mendazmente coloreado como represor. Este engaño refleja la realidad mediática que sufrimos: sobre Irán se tergiversa por omisión, y sobre Israel por aseveración.

En la misma edición de ese diario (páginas 8 y 9), también miente su enviado Juan Miguel Muñoz. En un artículo titulado «El laborismo israelí se hunde» insinúa que Moshé Dayán, en 1977, no aceptó formar parte del gobierno del Likud liderado por Menajem Beguin. La verdad es que Dayán sí formó parte de ese gobierno, el que logró la (no mencionada) paz con Egipto hace tres décadas.

Sin aportar ninguna cifra comparativa con otros países, Muñoz describe a un Israel donde «un tercio de los niños son pobres, y la brecha de la desigualdad alcanza las cotas más elevadas del mundo industrializado» (para enterarse de que la brecha entre ricos y pobres es, en Israel, de las más pequeñas, bastará con fijarse en la cantidad y el poder de los millonarios en cualquiera de los países de Europa Occidental, incluido el del mismo Muñoz, especialista en revisar la paja en el ojo ajeno).

Para adoctrinar más que informar, el periodista se remite, como es habitual, a consultar en Israel exclusivamente a ultraizquierdistas trasnochados e irrepresentativos, para luego explicar que «las negociaciones de Camp David con los palestinos fracasaron… y estalló la segunda Intifada». El motivo del fracaso no es recordado porque sería un detalle perturbador: la pérfida intransigencia del liderazgo palestino que arrojó a su pueblo a interminables baños de sangre. Esa intransigencia es, precisamente, lo que la prensa usualmente soslaya.

Con todo, mientras la actual contraofensiva israelí continúa su rumbo, cabe admitir que en esta ocasión la reacción mediática ha sido relativamente moderada. Una de las causas de este cambio es acaso que varios gobiernos han atribuido la responsabilidad del enfrentamiento al Hamás, y no a Israel: Canadá, la República Checa, Egipto, y la mismísima Autoridad Palestina, que notoriamente hizo público su alivio por el desmantelamiento del islamismo en Gaza.

Los medios han morigerado su retórica antiisraelí, a pesar de que habían soslayado, o crudamente ignorado, el constante ataque de misiles del Hamás, del mismo modo en que, durante el verano de 2006, ignoraron los centenares de misiles que el Hezbolá lanzó contra el Norte israelí, para después denostar nuestra reacción «desmedida».

Teniendo en consideración ese antecedente, no sorprende ahora que cierta prensa vuelva a presentar el contraataque hebreo como «desproporcionado», ya que, olímpicamente desentendida de las perpetuas agresiones contra Israel, castiga a la autodefensa hebrea y sus «proporciones».

Terroristas mahometanos suicidas de Hamás

Hacia el fin de la «Nakba»

En el largo plazo, dos aspectos del antisionismo de los medios son especialmente preocupantes. El primero es que disimulan el hecho de que la agresión contra los civiles israelíes no constituye un exceso, sino una política sistemática de dos bandas terroristas: una, el Hezbolá, que empuja al Líbano a reiteradas catástrofes, y la otra, el Hamás, que clama explícitamente desde Gaza por la eliminación de Israel y los judíos.

El segundo agravante, rayano en el suicidio, es que esa misma prensa hace caso omiso de que el objetivo del Hamás, el Hezbolá, y el islamismo en general es, además de destruir al Estado judío, retrotraer al mundo a la Edad Media. Israel debería cosechar la gratitud europea por plantarse frente al islamismo; no la calumnia.

Durante la presente operación Plomo Sólido, la abrumadora mayoría de los palestinos muertos eran terroristas armados del Hamás, y la lamentable pérdida de civiles palestinos se debe a que la banda dispara sus misiles desde zonas densamente pobladas. Entre los muchos llamados de Israel a la cordura, cabe destacar el pedido dramático «de última hora» del Primer Ministro israelí a la población de Gaza, rogándoles que pongan fin a los bombardeos para evitar que el Ejército de Defensa de Israel se viera obligado a reaccionar. También se hicieron miles de llamadas telefónicas a hogares palestinos linderos a bases de operaciones de Hamás, a fin de que evacuen las áreas más peligrosas.

La autodefensa de Israel no es sólo «proporcionada» a la agresión, sino que es sumamente cautelosa de la vida de civiles inocentes. Pero su victoria sobre el Hamás no señalará el fin del conflicto. Para ello, se requerirá un cambio de actitud generalizada con respecto a Israel.

En efecto, es notable que, aun aquéllos bienintencionados que reconocen la singularidad de la judeofobia y sus monstruosas dimensiones, frecuentemente no ven cómo el Estado judío se ha transformado en el objeto fundamental del odio.

No les llama especialmente su atención que las tres cuartas partes de las condenas de la ONU se hayan ensañado contra Israel, ni que éste sea el único país del mundo que tenga varias agencias de la ONU destinadas exclusivamente a controlar su respeto a los derechos humanos, ni que Israel es el único país cuya creación es anualmente lamentada internacionalmente.

Recuérdese que el último 24 de noviembre la ONU conmemoró su Día de Solidaridad con el Pueblo Palestino, curiosamente el único pueblo que tiene un día propio de solidaridad. Pareciera que no cabe la solidaridad internacional con los tamiles, los aymaras, los ibos, los cachemiros, los chechenos, o los neocaledonios, entre otros muchos.

Durante la conmemoración antiisraelí, se proyectó la película La Terre Parle Arabe en la que se muestra a los judíos como nazis. Así, bochornosamente, la ONU hace duelo público por seis décadas de Israel, el único de sus 192 Estados miembros objeto de tal desprecio. El evento viene a lamentar la decisión de la ONU del 29 de noviembre de 1947, que exhortaba a la creación en Palestina de un Estado hebreo y uno árabe (en esa época, nadie hablaba de Estado «palestino»).

Se reunió en la ocasión el Comité por los Inalienables Derechos del Pueblo Palestino (ningún otro pueblo tiene en la ONU derechos inalienables), una sesión de la Asamblea General sobre «la cuestión de Palestina» que adoptó seis resoluciones contra Israel por violación de derechos humanos. (Durante todo este período de la Asamblea, se adoptaron 24 resoluciones por los derechos humanos: 4 contra 191 países generalmente inmaculados, y 20 contra el judío de los países).

En la historiografía reciente del pueblo palestino (en rigor, toda historiografía de este pueblo es inevitablemente reciente) la lamentación por nuestra existencia se llama «Nakba» («catástrofe» en árabe). La «Nakba» es el duelo anual palestino por la existencia de Israel, impuesto por Arafat hace un cuarto de siglo.

Los palestinos no sólo parecen no darse cuenta de que la conmemoración de la «Nakba» es reciente, sino de que si no crearon un Estado propio hasta 1967 no pudo haber sido culpa de Israel, ya que éste no controlaba las tierras que dicen reclamar.

La moraleja más visible de la «Nakba» es que, pese a los testarudos argumentos de que los palestinos luchan contra «la ocupación» u otros supuestos defectos de Israel, en realidad siempre lucharon contra la existencia de Israel, sin importar cuán grande o malvado sea; y por lo tanto no dejan al país hebreo más opción que la autodefensa o el suicidio. A los israelíes no nos queda otra alternativa que defendernos, puesto que no importa cuán generosas sean nuestras concesiones y mejoras, ellas son irrelevantes ante la lucha para destruirnos.

La única «Nakba» real del pueblo palestino es haberse concentrado en la destrucción del ajeno, y no en la construcción de su propia sociedad. Esa fue su «Nakba» y será necesario que en la conciencia palestina haya una radical transformación semántica del término (o su eliminación), para que este sufrido pueblo pueda vivir en prosperidad, y en paz con Israel.

Para que ello ocurra, la contraofensiva de estos días constituye un paso en la dirección correcta: al desarmar enteramente al Hamás, los palestinos progresarán, y Occidente se habrá aliviado, aunque probablemente no sabrán agradecerlo.

Próceres

(A negriña púxenlla eu. O resto é culpa da ignorancia máis extrema.)
Non hai aquí torturas, violacións e secuestros por parte dos servizos secretos de Israel? Non hai aquí crímenes de estado? Non hai aquí un apartheid? Non hai aquí vulneración do dereito internacional e dos dereitos humanos? Non hai aquí un exterminio planificado? Non hai unha nación ocupada a que non só non se lle permite decidir libremente o seu futuro senón que non se lle permite existir? Pois parece ser que non. Cando menos, non se ven moitos cascos azuis defendendo Gaza, nin moito observador internacional (están vetados até os xornalistas), nin moitas peticións do Tribunal Penal Internacional, nin propostas de sancións, embargos ou bloqueo a Israel.... (...)

Mais por moitos quilos de maquillaxe que se lle poñan enriba, un xenocidio é un xenocidio, sexa co exterminio físico das bombas, sexa con muros de formigón que oprimen e matan de fame. As balas e a as bombas nunca son orfas. Teñen nai e pai. Aquí non fai falta o ADN de ninguén para saber os nomes dos proxenitores da criatura: Israel capital Washington DC. 

Hawai-Gaza, Rubén Cela

Isto non é un discurso dun borracho do Avante nin dun espontáneo en Chuza!. É un artigo de todo un Director Xeral da Xunta de Galicia, concretamente de Xuventude e Solidaridade. Un home con responsabilidade institucional, vamos.

Na colección de típicos tópicos (a culpa da situación é dos ianquis, por acción ou omisión; o Goberno de Israel leva a cabo un xenocidio; ou a suprema "non se ven moitos cascos azúis defendendo Gaza" [!] ) o máis abraiante é cómo pode ir encadenando calumnia con calumnia sen nin sequera ter que probar nada.

O que vou a decir é noxento, pero moi ilustrativo; a ver quén é o leitor capaz deixarme na caixa de comentarios algúnha nova sobre unha violación cometida por soldados do Tsahal. Unha gazatí ou unha cisxordana forzada. Ou no Líbano, ou onde fora. Se no artigo se fala en plural non será tan complicado. 

Con respecto ao de "xenocidio", estou seguro de que a partida orzamentaria da Dirección Xeral ben poderá asumir o gasto dun diccionario...

[Máis: anticipándome á búsqueda, si que atopei (metendo en Google "mujeres palestinas violadas"), un sitio no que avalan o enunciado do político do BNG. Textualmente dise: "(...) podemos ir al caso de Israel; innumerables mujeres palestinas han sido violadas por soldados israelíes en sus incursiones y en sus secuestros/arrestos de la población palestina. Cantidad enorme de mujeres y niñas árabes de los países limítrofes a Israel han sido agredidas sexualmente por los soldados judíos." (...) . Asi mesmo, as persoas concienciadas cun mundo mellor poden atopar máis información sobre as mentiras sionistas na mesma páxina de Nuevo Orden]

3 de jan. de 2009

Silence s’il vous plaît

Todos aquellos que durante los casi 8 años en los que la población civil del sur de Israel sufrió de continuos ataques con misiles Kassam desde La Franja de Gaza no abrieron para nada la boca y ahora, cuando después de un sin fin de advertencias, Israel reacciona y sale a defenderse, les pido que ahora… se callen la boca (...)
Todos aquellos que ven solamente una cara de la moneda, solamente cuando Israel sale a defenderse y entonces se apuran en gritar y patalear acusádonos de agresores, sería conveniente que repasen las declaraciones de un ilustre visitante que tuvimos en Sderot, meses atrás, quien dijo: “Si mi casa fuese atacada y en la misma se encontrasen mis dos hijas, yo no escatimaría esfuerzos en tratar de defenderlas y abatir al agresor…”. El visitante, fue el entonces Senador Barak Obama, Presidente electo de los Estados Unidos. Y después de leer una declaración tan clara y precisa, sería mejor que ahora… se callen la boca.

Todos aquellos que no entienden que estamos inmersos en una verdadera Guerra, contra el Fundamentalismo Islámico que proviene de Iran y que se abate sobre nosotros por medio del Hizbalah en el Líbano y el Hamas o la Yihad Islámica en la Franja de Gaza, o los que tratan de no darse cuenta de la verdadera realidad en la que Israel se ha convertido en un verdadero bastión ante las fuerzas retrógradas que quieren extenderse por el mundo todo, sería mejor que ahora… se callen la boca.

…Y si quieren decir algo, que se lo vayan a decir en la cara a los líderes del Hamas, que son los verdaderos responsables en haber desencadenado esta nueva ola de violencia en la región y si no se animan a hacerlo, por lo menos ahora, que se callen la boca.

2 de jan. de 2009

Provocación inevitábel



Por Joan B.Cullá i Clara


Para descifrar os dramáticos sucesos desenvolvidos na franxa de Gaza durante os últimos días existen dúas claves de lectura posibles. Unha é a que, partindo da tese segundo a cal Israel -mellor aínda, "o Estado sionista"- é unha entidade política agresiva, opresora e homicida por natureza, interpreta o ataque israelí contra Hamás como a enésima demostración dese carácter asasino. Se os responsables políticos e militares israelís son uns ogros sádicos que se refocilan matando palestinos, que ten de estraño que os masacren a bombazos en Gaza, con calquera pretexto?

Dado que, desde a pasada fin de semana, esta interpretación xa foi profusamente divulgada nos medios de comunicación e berrada en numerosas manifestacións convocadas en todo o mundo (particularmente, en Teherán e Beirut), permítanme que dedique estes parágrafos a resumir unha lectura alternativa da actual crise, unha lectura en termos políticos, militares e estratéxicos, non de duelo apocalíptico entre o ben e o mal. O primeiro que convén recordar é que Hamás non combate por liberar os territorios palestinos ocupados en 1967; o seu obxectivo programático irrenunciable -irrenunciable, porque emana dun mandato divino- é destruír o Estado de Israel para levantar, sobre todo o espazo comprendido entre o Mediterráneo e o Jordán, un Estado árabe e islámico, unha teocracia de tipo iraniano.



A súa loita contra os sionistas, pois, é unha loita a matar, que non admite compromisos nin transaccións. Todo o máis, e só se tácticamente convén á causa, unha tregua temporal ou hudna. O seu rexeitamento radical a idea dun Estado palestino definitivo en Cisxordania e Gaza levou a Hamás a boicotear canto lle foi posible a retirada israelí da franxa mediterránea e, unha vez consumada esta retirada (no mes de setembro do 2005), a despregar unha minuciosa estratexia da provocación -traducida no disparo de miles de proxectís contra áreas civís israelís, ou no secuestro (en xuño do 2006) do soldado Gilad Shalit- para impedir que o Exército hebreo puidese desentenderse de Gaza. Buscando as represalias e os bloqueos ditados por Tel-Aviv, o obxectivo era diáfano: evitar custe o que custe a imaxe dunha Gaza normalizada e autogobernada, libre de sionistas, que puidese persuadir aos palestinos de conformarse con lograr outro tanto en Cisxordania.

A iso entregouse Hamás despois de gañar as eleccións celebradas en xaneiro do 2006 e, aínda con maior afán, tras o seu putsch contra a Autoridade Nacional Palestina de xuño do 2007. A esta lóxica responde a decisión dos islamitas de non renovar a tregua que vencía o pasado 19 de decembro, e o lanzamento, a partir desa data, de até 80 foguetes diarios sobre as localidades de Sderot, Ashkelon e outras cidades israelís.

Neste sentido ¿Cabería dicir que Israel caeu na provocación tendida por Hamás? Si, ¿Pero podía ser doutro xeito? Que Goberno do mundo permitiríase ter por centos de miles dos seus cidadáns sometidos ao fogo inimigo durante anos e mirar cara a outro lado? Sen dúbida, as vésperas electorais en Israel e o baleiro de poder na Casa Branca precipitaron unha operación que se xestaba desde hai tempo. Unha operación sanguenta, porque se trata dunha guerra, pero limitada: se os bombardeos aéreos sobre Gaza foran -como se estivo repetindo- masivos, entón o balance de baixas contaríase por decenas de miles, como sucedeu en Hamburgo ou Dresde en 1944-1945. Das dúas frontes que todas as guerras do Oriente Próximo teñen desde hai décadas (o da imaxe mediática e o da realidade sobre o terreo), Israel perderá -xa partía vencido- no primeiro. Queda por ver como se desenvolve no segundo; porque acabar con Hamás só desde o aire non será fácil, e enviar forzas terrestres ao labirinto de Gaza suporía someter de novo ao Exército israelí ao exame que non logrou aprobar con claridade, en xullo-agosto do 2006, contra Hezbolláh no sur do Líbano.

31 de dez. de 2008

Só israel


Europa sempre chora cun só ollo. Nomeadamente, os nosos cutre-intelectuáis de medio pelo, tal e coma estamos a ver estos días. Por iso, lembrar coma fai Albiac, a nosa inhibición colectiva aquí ao lado, nos Balcáns, é un exercicio de memoria que a cantos estos días van a xogar a ser solidarios debería provocarlles algo semellante á vegoña.

Por Gabriel Albiac

En tres minutos e trinta e seis segundos, a aviación israelí aniquilou a práctica totalidade dos cuarteis de Hamas en Gaza. Deu morte a un número non menor de trescentos milicianos de uniforme. Eliminou a varios xefes militares inimigos. Sen apenas producir baixas civís. Nun espazo mínimo, como é a franxa de Gaza, demográficamente ateigado e no cal a continuidade entre edificios civís e militares é absoluta e o uso da poboación como escudo humano práctica estable, a operación era de dificultade extrema. Non hai no mundo un exército, que non sexa o israelí, disposto a asumir os custos dunha acción selectiva tan complicada. Cando as forzas da Unión Europea e dos Estados Unidos apostaron por intervir militarmente na antiga Iugoslavia, tomaron a solución máis rápida, máis económica e de maior eficacia: aniquilar indiferenciadamente á máis alta cifra posible de poboación serbia. Sen distincións. Non houbo obxectivos especificamente militares. Do que se trataba era de forzar unha reacción de pánico na cidadanía que levase ao derrocamento do réxime de Belgrado. Canto máis alta fora a conciencia de indefensión dos habitantes das cidades e máis infalible a certeza de ser branco seguro das bombas, máis rápido sería o envorco político.

Aos gobernos europeos -sen excepción- pareceulles estupendo. Tanto máis, canto que o custo en combustible e proxectís corría a cargo exclusivo dos americanos. E nin un só soldado da Unión Europea ía correr un átomo de risco. Beneficio puro. Non hai humanitarismo que sobreviva a un tal sentido do rendible. O que fai diferente ao exército israelí de calquera outro exército do mundo é precisamente a primacía, no cálculo de custos, de certos principios fundacionais do Estado de Israel: a neta distinción entre combatentes e non combatentes no campo inimigo. É a súa máis alta forza moral. E a súa debilidade máis alta. Algo que os seus inimigos souberon -é lóxico que así sexa- utilizar sempre. Os arsenais palestinos almacénanse nos sotos de escolas e hospitais. Os cuarteis de mando terroristas están instalados en bloques de vivendas saturados de habitantes. Os caudillos militares islamitas desprázanse rodeados das súas proles infantís como dunha inviolable garantía. Os ben armados milicianos que disparan contra o exército israelí se pertrechan sistematicamente tras os críos que lanzan épicas pedras contra os tanques.É a lóxica terrible dun conflito desigual: o que enfronta ao exército dun dos países máis democráticos do planeta coa guerrilla teocrática máis refractaria, non xa á democracia, a calquera forma de sociedade moderna. En tres minutos e trinta e seis segundos, a aviación israelí aniquilou a práctica totalidade dos cuarteis de Hamas en Gaza, deu morte a un número non menor de trescentos milicianos de uniforme, eliminou a varios xefes militares inimigos. A alguén se lle pasa pola cabeza como terían sido as cousas se Israel expuxera unha estratexia similar á europea en Iugoslavia?

29 de dez. de 2008

Agora chorades?

De todas as crónicas, post e comentarios que lín no día de hoxe sobre a ofensiva militar israelí na Faixa de Gaza (logo dun fin de semana fora, sen internet, e un día imposible), de todas as persoas que falan de “xenocidio”, “holocausto” ou “matanza” ao ver o sempre lamentable regueiro de mortos, pregúntome cantos deles crerán realmente que o que están a decir é certo, e cantos, sabendo que nada do que está a pasar agora en Gaza encaixa nesas verbas, repite ese discurso para obter o caché humanitario do que fala Hermann Tertsch.

Pregúntome cómo pode ser que a esquerda e non tan esquerda de salón abarate a palabra “xenocidio”, isto é, o intento de rematar con todo un grupo social, pola morte de trescentas persoas dunha poboación de millón e medio, a maioría abrumadora das cales eran brancos militares pola súa pertenza a unha organización terrorista? Paga a pena pararse a retrucar cando o nivel é tan paupérrimo?

Pregúntome, tamén, polos autodenominados solidarios, aqueles que consideran un crime contra a Humanidade bombardear as instalacións militares de Hamás, a súa emisora de televisión, ou os túneis cos que introducían as armas coas que logo mataban israelíes. Sinto curiosidade por saber onde estiveron durante os tres últimos anos os autores de grandes proclamas, aqueles que agora afirman moi solemnes a súa profunda preocupación polas vítimas civís e aos que, é curioso, non lembro terse queixado cando os palestinos mataron e mutilaron intencionalmente a civís xudeus de Israel. Non tres días. Tres anos.

Para saír de dúbidas, recurrín á rede Chuza (levaba tempo sen ir), á procura, de entre as novas enviadas polos usuarios, dalgunha sobre os cidadáns das vilas fronteirizas ós que, ás veces, hai que amputarlles unha perna ou ben dar de baixa no rexistro porque nos quince segundos de aviso dende que sonan as alarmas non tiveron tempo de atopar un refuxio seguro. Coma é bóa verdade que aquí estamos todos moi concienciados cos civís de ambos bandos, a marea de solidaridade que o tag: Sderot me revelou a piques estivo de bloquear o Firefox.

Outra dúbida; gustaríame saber de qué maneira cren os nosos intelectuáis de medio pelo, sempre tan críticos con todos os gobernos, agás co que lles dan subvencións, que debería facer o Goberno de Israel para atallar os lanzamentos de cohetes dende Gaza. Anque non deixa de ser ésta unha pregunta supérflua porque, se fora Galiza a que tivera que lidiar con tan entrañabeis veciños, sen dúbida seríamos moito máis humanitarios. Nós, que somos supermulticulturáis, non pegaríamos tiros, que é unha cousa moi fascista. No seu lugar, respostaríamos á violencia islámica cun concerto de folk, unha actuación de monologuistas, e unha proxección de cine de Quirciguistán. Seguro que ao ver o noso marabilloso corazón, os guerreiros de Corán nunha man e kalashnikov na outra verían a luz, cairíanlle as bágoas, e correrían ao noso encontro para cantar todos xuntos We are the world. Pode ser. Cando cheguemos a esa situación, seguro que en Galiza sobran quénes se presten coma voluntarios, tantos coma agora poñen o berro no ceo por matar a quénes durante tres longos anos sementaron de terror o sur de Israel.

Máis alto aínda que a dor das inevitables vítimas inocentes, que as bombas que a estas horas seguen a caer na Faixa, ou que o rebumbio mediático, se hai algo que se escoita alto e forte en Galiza son as queixas de quenes sempre choran cun só ollo.

Este conflicto, sabémolo, non é de bós e malos. Máis os que o seguimos coma espectadores (é o que somos, e máis nada), non deberíamos dar por válidas as opinións daqueles que só se lembran de Oriente Próximo cando poden dar renda solta ás súas fobias particulares.

[Máis: comunicado da Embaixada de Israel, en El Cuarto Reich; Porqué se ataca a Gaza?, na páxina da AGAI; Los baños de sangre públicos y privados, en Judíos en el norte de Sefarad; O mundo inteiro condeia a autodefensa judea, en Últimos días de Bar Kockba; e a ofensiva en Oriente Miedo (12 e 3) e Herutx (1, 2, 3, 4, e 5).]

25 de dez. de 2008

Viena, 1938



Unha brevísima testemuña visual; estado dalgúns negocios na culta e refinada capital austríaca (Vídeo, 0:59).

Visto aquí.

22 de dez. de 2008

Un deus rencoroso e feroz

José Saramago imparte leccións de Dereitos Humanos:

La sigla ONU, todo el mundo lo sabe, significa Organización de Naciones Unidas, es decir, a la luz de la realidad, nada o muy poco. Que lo digan los palestinos de Gaza a quienes se les están agotando los alimentos, o se les han agotado ya, porque así lo ha impuesto el bloqueo israelí, decidido, por lo vistos, a condenar al hambre a las 750 mil personas registradas allí como refugiados. Ni pan tiene ya, la harina se ha acabado, y el aceite, las lentejas y el azúcar van por el mismo camino. Desde el día 9 de diciembre los camiones de la agencia de Naciones Unidas, cargados de alimentos, aguardan a que el ejército israelí les permita la entrada en la faja de Gaza, una autorización una vez más negada o que será pospuesta hasta la última desesperación y la última exasperación de los palestinos hambrientos. ¿Naciones Unidas? ¿Unidas? Contando con la complicidad o la cobardía internacional, Israel se ríe de recomendaciones, decisiones y protestas, hace lo que viene en gana, cuando le viene en gana y como le viene en gana. Ha llegado hasta el punto de impedir la entrada de libros e instrumentos musicales como si se tratase de productos que iban a poner en riesgo la seguridad de Israel. Si el ridículo matara no quedaría de pie ni un solo político o un solo soldado israelí, esos especialistas en crueldad, esos doctorados en desprecio que miran el mundo desde lo alto de la insolencia que es la base de su educación. Comprendemos mejor a su dios bíblico cuando conocemos a sus seguidores. Jehová, o Yahvé, o como se le diga, es un dios rencoroso y feroz que los israelíes mantienen permanentemente actualizado.
[Máis: El Auschwitz de José Saramago, en Shema Israel]