Rearme

O Ministro de Defensa, Ehud Barack, ven de comunicar que dende a Segunda Guerra do Líbano, Hesbulá triplicou o seu arsenal no sur do país do cedro. Segundo a información da que dispoñen, na actualidade conta con 42.000 misís cun alcance que chegaría a Ascalón, Beer Shiva ou Dimona, onde se atopan as instalacións nucleares israelíes. (Vídeo, 1:14)

Non é a miña intención criticar aos soldados que participaron nunha misión tan perigosa coma a pacificiación da fronteira entre o Líbano e Israel, onde houbo mesmo quenes o pagaron coas súas vidas. Eles só cumpren órdes. Pero se os Gobernos que aportaron militares á FINUL prefiríron mantelos a salvo para acalar á opinión pública dos seu países, a costa de tolerar o rearme da organización chií, suxiro que a próxima vez se sustitúan ás tropas destinadas ata o dagora por outras igual de eficaces e moito máis baratas:

E que quede ben claro que os responsables non son os soldados despregados, senón os Gobernos que os mandan estar sen asumir o prezo que iso implica.

LOL

"The Washington Post" asemeja a Obama con Zapatero.

Eterno retorno

IX Os xudeus no Reino Suevo

(...)

14 - Ocaso do poder visigodo

(...) Os concilios XII e XIII renovaron as condenas e castigos dos xudeus, tanto nos referidos tempos de Wamba coma nos de Éxica (687-702), o que proba que seguía practicando as mesmas costumes e tendo idénticas actividades.

O poder alcanzado por eles debeu neutralizar todas as medidas. Por iso tal vez agora facíanse esforzos para a súa conversión, concedéndolles, se así o facían, novos privilexios e habilitándos para altos postos da función pública.

Asi mesmo permitíase aos conversos ter servos cristianos, declarábanos nobres e honrados porque a fe católica os enaltecía, e quedaban libres do imposto xudeu que todos os hebreos pagaban ao Estado.

Sen embargo, no 694 Éxica presentou ao Concilio XVII de Toledo un memorial no que se acusaba aos xudeus do reino de conspirar contra a seguridade do Estado.

A resposta foi contundente: todos os xudeus debían ser dados por servos, confiscados os seus bens e entregados aos seus propios servos cristianos. Tamén se lles prohibían os seus ritos e se lles quitaban os seus fillos maiores de sete anos para ser educados por cristianos, e ser dados, cando tiveran idade, en matrimonio a muller ou home cristiano. Os hebres que se resistisen a estas ordes serían decapitados e os seus bens pasarían ao Fisco.

 Los judíos en el reino de Galicia, José Ramón Önega.

(Segunda edición [1999], páx.135 e 136. Orixinal en castelán)

Azuzar a pantasma da conspiración para poder cometer atropelos non é algo que xurdira nos nosos días. Hai máis de 1300 anos xa era habitual recurrir á "conspiración xudía" para que toda clase de abusos fosen, xa non xustificados coma un mal necesario, senón presentados coma algo digno e do que debemos estar orgullosos.

Na mesma liña, unhas páxinas antes (no capítulo adicado ao VIII Concilio de Toledo), recóllese a satisfacción dos pais conciliares perante a intransixencia de Chintila cara que ningún hebreo residira no seu reino. Ese orgullo do irrespetuoso é algo que acompaña a historia do antisemitismo na Península dende os seus comenzos ata hoxe.

Coma lera unha vez, a Historia avanza en círculos.

Abúrrense

O pai de H. naceu en Faluia. A súa nai é de Bagdad. Paseamos por unha rúa de Compostela cando nos atopamos isto:

- ¿Torturas? - dime con sorna - ¿En España torturan gente?

- Bueno, alguna gente cree que los presos independentistas sufren torturas en prisión. De hecho, ...

- Anda, estos no saber qué es torturas. Es como gente que lleva ropa militar por la calle; si ellos ven guerra, salen corriendo - espeta.

Vou a decir algo pero o xesto de sarcasmo vóltalle á cara: "La gente se aburre". Aburrimento, un ego desmedido, e un desprezo lacerante pola integridade física e patrimonial dos demáis en aras dunha causa que sempre todo o xustifica. Sexa o que for, postos a ensuxar a parede, estaría ben que algúen lle escribira debaixo: "Non os detiveron por independentistas, paiasos".

Un playboy con kufiya

Estou a falar do gris Mahmud Abbas, o lider desa tropa de inútiles de Al Fatah. Mira ti, todo o tempo crendo que se trataba dun aburrido, e resulta que o home co que a banda de Arafat tocou fondo é todo un truhán e un señor. Conta nunha entrevista a soprano Pilar Jurado:

XL. ¿Se ha rendido a sus pies algún mandatario?

P.J. Sííí, algunos [se ríe]. Una vez, en Palestina, un miembro del séquito del presidente me dijo que a Abu Mazen le había gustado mucho mi vestido y me preguntó si lo vería después en el hotel. Pensando que habría algún acto, le dije que claro que sí. Cuál fue mi sorpresa cuando vino a buscarme y me pidió que lo acompañase.

XL. ¿Cómo se da calabazas en un caso así?

P.J. Pues le dije que me perdonase, que estaba muy cansada.

Xa non é que negue o Holocausto con tanto énfase coma calquera superpatriota que se preze, nin que sexa incapaz, xa non digo de interrumpir, senón de limitar un chisco o roubo de canta axuda internacinal vai a dar a Palestina por parte dos secuaces da ANP, por non falar da vergoña de ver coma o que empezou coma a versión musulmana de Cáritas te expulsa do teu país,... pero que te pillen indo de picos pardos cunha treta tan burda da idea do baixo que é o prefil deste señor.

Unha pomba de Sargadelos en Sderot

Na última das viaxes que a AGAI organizou para coñecer Israel, unha das visitas feitas polo grupo, composto de vintedúas persoas, foi á vila de Sderot, na fronteira coa Faixa de Gaza. Alí reunironse con membros da Fundación Sderot, aos que fixeron entrega dunha pomba da paz de cerámica de Sargadelos. Xusto un par de horas antes de chegar, caíron sobre o pobo dous casáms lanzados dende Gaza.

Dende que no verán do 2005 o exército israelí se retirara de Gaza, o fracaso do autogoberno palestinon non só o pagan os propios habitantes da Faixa, senón tamén os veciños das cidades israelíes fronteirizas. Os palestinos puideron renunciar á violencia e demostrar que estaban preparados para autoxestionarse, pero na tráxica rutina do mundo arabomusulmán, aqueles seitores da sociedade que ollan cara o futuro sempre acaban sepultados polos máis fanáticos. Anque claro, a si mesmos non se chaman así; eles vense coma superpatriotas. Vamos, igualiño que aquí.

Gaza non está ocupada militarmente. A diferenza de Cisxordania, alí non hai excusa para os ataques, e anque a houbera non sería cara civís. Contrólanse as fronteiras para evitar que entren armas, isto é, se deixaran de producirse ataques as fronteiras abriríanse con maior frecuencia. Qué sentido tería molestarse en controlar se non foran a facer dano? 

Se no pobo palestino houbera unha intención sólida en traballar para solucionar o conflicto, serían os propios gazatíes quenes se opuxeran con máis vehemencia a uns salvapatrias tan miserábeis coma os que cíclicamente padecemos en Europa. Máis iso implica unha madurez, unha aposta pola sociedade civil que, nun mundo onde a idea de liberdade individual é unha rareza snob, sona a ciencia ficción. E que conste que cada vez nos parecemos máis en Europa, non porque eles melloren senón porque aquí a estupidez campa ás súas anchas con máis impunidade que nunca. 

Mentres os árabomusulmáns de Gaza non se atrevan a asumir a reponsabilidade de autogobernarse, mentres prefiran manter aberto o conflicto con Israel por medo a dar o seguinte paso, quince segundos é do que dispoñen os habitantes do outro lado da fronteira para poñer a salvo as súas vidas e as das súas familias. Cómo reaccionaríamos se estivera pasara en calquera cidade galega?

[Máis: intervención dunha cidadán de Sderot ante o Consello de Dereitos Humanos das Nacións Unidas (vídeo, 2:44); nova da visita en Neguev&Me ; Ocho veces, en Desnuda ante un espejo]

Fin da tregua

Esta tarde, o Vice-Primeiro Ministro, Haím Ramón, deu por finalizada a tregua que mantiñan con Hamás en Gaza. A decisión ven a por de manifesto o que na práctica xa se estaba a dar dende hai semanas, e que se agravou dende hai dous días; os continuos ataques de Hamás ás vilas do outro lado da fronteira e as operacións das FDI na Faixa para acabar cos terroristas islámicos convirten a tregua en nada máis ca papel mollado. Segundo informa La Vanguardia, coma consecuencia da vaga de violencia, que na última semana se cobrou a vida de once paramilitares de Hamás, os accesos a Gaza permanecen pechados por noveno día consecutivo.

Postos a valorar o que pasou, que tal un pequeno cuestionario? Ahí vai:

1) Considera que os ataques de Hamás a Israel son beneficiosos para a poboación de Gaza?

a) Fanlle un fraco favor.

b) Pode que non sexa a mellor maneira.

c) Claro que si, porque loita contra o fascismo-capitalismo-U$$raelita. Palestina vencerá!

2) Qué resposta cré que define mellor a atitude de Hamás cara a poboación civil de Gaza?

a) Úsana para chantaxear a Israel. Poñena deliberadamente nunha situación insostible para debilitar políticamente ao seu rival, e poder así gañar tempo.

b) Preocúpanse pola xente, que o lin en El País.

c) Hamás está concienciado con mellorar a vida dos árabes de Gaza. Son auténticos patriotas que fan todo canto está nas súas mans para que aos gazatíes coñezan a Xustiza. Ao mellor non a terrenal, máis a Xustiza.

3) Qué cre que pasaría se mañán Hamás decidira deixar de lanzar cohetes dende o norte da faixa cara Sderot (Valença do Minho e Tui, para entendernos) e mesmo Ascalón?

a) A situación normalizaríase, isto é, as fronteiras abriríanse con maior frecuencia, as operacións militares na faixa descenderían ou mesmo rematarían (qué necesidade habería de ir?), e coma consecuencia, a poboación civil vería mellorar o seu nivel de vida.

b) A situación non variaría para o oprimido pobo palestino. 

c) Se non fora pola numantina resistencia das heroicas brigadas de Hamás, os nazi-sionistas entrarían en Gaza a violar ás mulleres e tirotear aos nenos por pracer. Palestina vencerá!

A violencia dos colonos

O Goberno de Israel ven de condear as vagas de violencia de certos colonos contra a poboación palestina de Cisxordania, nunhas declaracións moi directas por boca do seu Primeiro Ministro saínte e do Ministro de Defensa (vídeo, 2:03). Vaia por diante que estes ataques son a reacción dos colonos ás provocacións e agresións que sufren de cotío, coma o ancián de oitenta e seis anos que o outro día morreu acoitelado. Iso contextualízao, máis de ningún modo o xustifica. 

Sen entrar no tema dos colonos (qué ten unha solución ben máis complexa), que un grupo de cidadáns se salten a legalidade para impoñer as súas pautas é un abuso en toda regra, por moi lexitimados que crean estar para obrar dese xeito. O recelo do sionismo relixioso cara o Estado laico non os autoriza a incumplir os procedementos de solución de conflictos vixentes para todolos cidadáns de Israel.

A respecto de como algúns colonos resolven os seus problemas cos palestinos sen mediación do Estado, hai pouco o mantedor de Oriente Miedo escribiu un texto co que concordo ao cento por cento: 

Los colonos, como ciudadanos de Israel, no pueden tomar la justicia en sus manos y ejecutarla como si no hubiera una autoridad. Israel está lo suficientemente desarrollado, con instituciones bien definidas a las que acudir en casos de violencia e injusticia. La actitud de colonos violentos que van y deciden atacar a quien creen que es culpable, es inaceptable.

No se está viviendo en tierra de nadie, se está bajo el Estado de Israel, que tiene poder judicial y fuerzas armadas para estos casos. Actitudes de justicia por mano propia representan un gran retroceso para el país. (...)

Seguro?

Es en Túnez donde es más mayor (sic) el número de presos de conciencia del Magreb, donde la aplicación de la tortura es más sistemática y donde hay menos libertad de prensa, según las organizaciones de defensa de los derechos humanos. (...)

Non será o bó amigo Mohamed IV (que conta ademáis co asuntiño aquel do Sahara) quén mereza tamén ese trono? Qué diferencias sustanciáis hai entre a ditadura marroquí e a tunecina?

(PS: As declaracións de Aznar non deixan de ser miserables, posto que a apertura do Goberno de Túnez cara a comunidade internacional non tivo o seu correlato no plano interno.)

Eleccións Xeráis

Finalmente non haberá Goberno. Trala negativa do Shas a entar na coalición, as elecións quedan fixadas para o dez de febreiro. Haberá que ver se a lider do Kadima é quén superar daquí a aló as reticencias que aínda esperta entre o electorado (demasiado de esquerdas para certa dereita, e vista con recelo para os votantes tradicionaís do laborismo, sobre todo polo tema de Xerusalén). Polo pronto, o seu partito pecha filas en torno a ela. Coma afirma Yoel Jasón sobre as pretensións dos xasídicos sefardíes:

Hai que decir que todo líder que aceitara estas demandas extorsivas de feito non sería un lider. A alternativa de formar un Goberno tería servido para hipotecar a economía israelí, hipotecar mesmo o peto de todos nós, os cidadáns de Israel. (...)  

 

El típico rito

- Pero eso es una cosa típica judía...
- ¿Qué? ¿Envenenar?
- No en La Guardia, que ha ocurrido en mucho sitios... sobre todo en Centroeuropa ha ocurrido eso con cierta frecuencia.
- ¿No puede ser que esto es un invento, una acusación que no tiene base?

O diálogo non se produciu nun consello de clérigos iraní, nunha madrasa paquistaní ou nun programa de televisión de Gaza. Corresponde a un vídeo grabado no 1995 en Toledo, onde se pode ver a ingnorancia e o fanatismo que séculos de relixión católica obrigatoria deixaron na Península. Porque, coma din na gravación, todo o pobo sabe que é certo (e se algúen se atreve a cuestionalo, primeiro veñen as mofas, logo vaise perdendo a paciencia, e acabarán zoscándolle, por provocador).

Duración: 5' 10''

A Galiza xudía na Idade Media

Mañá, en Vigo.

Pio XII

Aumentan as tensións diplomáticas entre o Vaticano e Israel por mor do proceso de canonización de Pío XII. Logo de que un cardeal filtrara que Benedicto XVI non viaxará a Israel mentres non se retire do Yad Vashem a foto do Papa colaboracionista, éste volve a sementar a discrodia entre os dous Estados:

Las relaciones entre Israel y el Vaticano han estado siempre empañadas por el asunto del estatus de Pío XII y la posición del Vaticano durante la Segunda Guerra Mundial. Luego de que las relaciones fueron establecidas, un comité que incluyó a tres historiadores católicos y tres judíos fue nombrado para intentar acercar a los defensores de las dos versiones contrapuestas.

Sin embargo, poco después de haber sido establecido, el trabajo del comité fue detenido debido a la negativa de la Iglesia Católica de permitir a los investigadores el acceso a su archivo, a excepción de 11 volúmenes de escritos diplomáticos, que son insuficientes para dar luz sobre las 49 preguntas formuladas por dicha comisión. (...)

Pola súa banda, o historiador Doutor Minerbi, que no seu momento rexeitou formar parte de dito comité, afirma que a negativa a deter o proceso de canonización pode ter un transfondo máis espúreo que teolóxico:

Minerbi cree que la renovada disputa se debe a sucesos que están por debajo de la superficie en las relaciones entre los dos Estados. La oportunidad perdida por Israel se debe a dos asuntos: el compromiso de regularizar la situación de la Iglesia Católica en Israel, y de eximirla de tener que pagar impuestos. “Israel no cumplió con estos dos compromisos”, afirmó el investigador. (...) 

Sexa como for, o malestar en Israel é máis que notorio. Onte, mesmo nunha páxina do Kadima apareceu unha imaxe do Sumo Pontífice cunha suástica, logo retirada a petición de Tzipi Livni:

An image of Pope Benedict XVI with a swastika over his face appeared Monday on a Web site run by supporters of Kadima, the leading Israeli political party, but was removed at the request of the party’s leader, Foreign Minister Tzipi Livni. (...)

Arte na rúa

Estamos en Sucot, e iso non se nota só nas cabanas. En cidades coma Xerusalén os concellos organizan espectáculos na rúa con músicos, acróbatas e performances, coma se pode ver neste vídeo (2:51). Nestoutro (2:52), somos testemuñas do balbordo do mercado nestes días de feira.

Antes do 48

A Fundación Araguaney (Santiago de Compostela [ver mapa]) inagurou o venres 17 unha exposición con imaxes de Palestina antes da creación do Estado de Israel, coma preludio do Festival Amal. As fotografías proceden da Fundación Árabe para a Imaxe, e deixando ao lado a súa intencionalidade política, socavar a lexitimidade da autodeterminación xudía, a mostra ten o atractivo de amosar unha época se cadra pouco coñecida pero capital para entender a situación dos nosos días. 

[Máis: para facerse unha idea do clima deses tempos hai un par de bóas películas, o clásico Exodus e a recente Oh, Jerusalén, que penso que reflicten ben a situación de Palestina nos momentos previos á Partición e á conseguinte Guerra de Independencia]

400-S

Imaxe: NYC Comets.

Un dos últimos mitos xudeófobos con máis repercusión nos últimos tempos é aquel que sostén que, o día no que se produciron os ataques ás Torres Xemelgas, milleros de xudeus non acudiron ao traballo. O mito preséntase coma unha proba de que a autoría da masacre non corresponde a Al-Qaeda, senón que se trataría dun complot no que estarían involucrados o servizo de intelixencia israelí e o Goberno dos EUA. Os Protocolos, etc.

En realidade, catrocentos dos falecidos, un 10% do total, eran xudeus. É absurdo intentar razonar con alguén que non chegou a esa conclusión razonando, pero para todos os demáis a páxina do Departamento de Estado dos EUA recolle setenta e seis breves historias de outras tantas vítimas ás que os consparanoicos queren negarlles ata a memoria.

Sacar as cousas de quicio

A BBC non permitirá facer bromas na súa cadena sobre os musulmáns. Mark Thompson, o director xeral da cadea, anunciou esta medida por considerar que "os musulmáns son máis sensibles que os cristianos"  ás críticas á súa relixión. O comentario intelixente veu da man do humorista Ben Elton:

"Coñézoos ben. Decidiron isto por un medo excesivo. Non creo que a poboación musulmana queira que o resto teñamos na cabeza a idea de nomealos o menos posible para evitarnos posibles represalias, ou de que todo musulman representa unha amenaza para a seguridade do resto" (...)

O virus

 #10 hai 1 dia guillerme

[Valora este comentario-4]

Deixando ao lado ao falecido que pola súa condición non vou valorar nin tampouco os vosos comentarios despreciativos, en canto ás cuestións políticas si me gustaría opinar.

Os nazis mataron moitos xudíos, e sinceramente, a quen lle importa? Son un virus na sociedade; senón que llo digan aos palestinos, sirios, iraníes, libaneses...

Fostes algún de vós algunha vez a Líbano? Eu si. Sabedes o que fan os xudíos? Percorren o aire libanés e bombardean periodicamente aquelas industrias que poden competir con eles no mercado (por exemplo a industria leiteira) ademais de estradas e outras infraestruturas, todo feito para que non levanten cabeza.

Se mal non lembro, os xudíos son os responsábeis de 1.500.000 mortos en Palestina e moitos máis exiliados, e aínda vos atrevedes a defendelos? Non mo podo crer.

Eles son os primeiros que non respetan o dereito á vida e en toda a súa historia nunca o fixeron. Por todo isto creo que ser antisemita non é unha cuestión tan descabellada.

Os que opinedes diferente gustaríame que respondésedes para poder contrastar ideas.

 #14 hai 20 horas e 32 minutos zemalves

[Valora este comentario+4]

Jörg Haider, ficou conhecido por se assumir de extrema direita e ser coerente com as posições politicas que defendia. Foi eleito democraticamente Governador da Carintia, um dos estados que formam a Republica da Austria. Infelizmente ha muitos que se dizem democratas, populares e até socialistas e são bem piores que ele! Que se saiba não é responsavel por nenhuma guerra ou invasão doutro país. Muito menos responsavel por milhares de mortos como os democratas Aznar, Solana, Durão Barroso e outros filhos da « democracia »

 #15 hai 20 horas e 26 minutos zemalves

[Valora este comentario+2]

Não acredito que tenha sido acidente, pois os tentaclos da Mossad chegam a todo o lado! O seu grande problema foi ser contra os judeus ( que hoje são tão bons como foram os nazis), mas os judeus podem ser contra os palestinianos e árabes! Neste momento o país onde se pratica um racismo-nazi é em Israel e na Palestina ocupada.

A nova era o falecemento do ultradereitista Jörg Haider, e os comentarios non proceden de ningún foro neonazi, senón do xornal autodenominado progresista Vieiros. A redacción escolleu borrar un comentario no que lle chamaban a Haider fillo de puta, pero deixou estas mostras de sano patriotismo que, faltaría máis, cando se fan baixo a coraza da defensa dos oprimidos conserva tanta vixencia coma tiñan nos vellos bós tempos.

La comunidad

A historia é breve pero moi ilustrativa; o xornal El País permite a creación e mantemento de blogues no seu servizo La Comunidad. Aprobeitando esa oportunidade, David Adael, un mozo xudeu madrileño comenzou hai uns meses o blogue Stop Islamization. Usou ese espazo para criticar, con datos empíricos, as accións desa corrente do islam coñecida coma islamismo, así coma defender a Israel e expoñer a situación na que se atopa o Estado mediterráneo. 

Falo en pasado, porque o outro día Adael recibiu o premio Solidaridade con Israel e, contento polo recoñecemento, ocurríuselle expor no blogue o galardón co que fora agraciado. A resposta de El País? Póden coñecela premendo aquí.

Exacto

Un usuario que asina co nome de Andrés deixou en Desde Sefarad este atinado comentario sobre antisemitismo e nazismo que paga a pena recoller:

"Que en Iran vivan judios no quiere decir nada. Ya explique en otro comentario en un post anterior que, como metodo para encubrir su propio odio, muchos perpetuan un par de errores habituales acerca de la judeofobia o antisemitismo. El primero es que la unica posible es la que aspira a matar a todos y cada uno de los judios. Para ello se aferran a la mentira de que el unico modo de la animadversion antijudia es el Nazismo, cuando en rigor este fue excepcional en su antisemitismo y no la norma. A lo largo de la historia la judeofobia dispenso al judio de algunas vias para evadirse de su aniquilacion. Algunas de ellas fueron el sometimiento a la religion dominante, la apostasia, la asimilacion cultural al medio o la emigracion. Con el Nazismo el odio se deslizo a su extremo mas patologico: todo bebe judio era un enemigo mortal, aun el nacido en Alaska y sin considerar su grado de judeidad. Pero este criterio absoluto fue historicamente excepcional. Por lo tanto, los antisionistas no dejan ni por un momento de ser antisemitas o judeofobicos por el hecho de aceptar al tipo especial de judio que responda a sus exigencias (usualmente una categoria muy minoritaria entre ellos) ni siquiera en el caso en que hipoteticamente estuvieran dispuestos a aceptar a los judios como grupo en la medida en que se desvincularan de lo mas preciado para ellos (su patria). No todos los antisemitismos son iguales, pero no por eso todos los antisemitismos dejan de ser condenables". 

Conferencia en Santiago sobre o pasado xudeu de Galiza

"A profesora Gloria de Antonio Rubio é doutora de Historia Medieval pola UNED. Actualmente é investigadora no CSIC-Instituto de Estudios Galegos "Padre Sarmiento". Moi recentemente foille outorgado o premio Samuel Toledano 2008 polo seu libro "Los judios en Galicia (1044-1492)" Este prestixioso premio é concedido anualmente e presentado en Xerusalén, levando o nome de Samuel Toledano, quen foi un dos grandes renovadores da comunidade xudía en España. 

O premio é concedido a un investigador de Israel e a outro de España, que traballan no estudo das comunidades xudías en España e nos países da diáspora sefardí: a súa historia e o seu legado cultural así como as relacións entre España e Israel. O premio está dotado de 15.000$ para cada un dos dos galardoados. 

A comisión do Premio está presidida polo Sr. D. Yitzhak Navón, quen foi quinto Presidente do Estado de Israel e a compoñen destacados membros do campo académico e personalidades do ámbito público (político, cultural, etc.) israelí así coma representantes da familia Toledano".

Organiza: Asociación Galega de Amizade con Israel.

Mentiría se dixera que me extraña

Quén está detrás das hipotecas subprime? E da desregularización dos mercados? Exacto, acertou:

The Palestinian militant group Hamas on Tuesday accused a "Jewish Lobby" in the United States of fomenting the global financial crisis. 

The crisis was the result of "bad administrative and financial management and a bad banking system put into place and controlled by the Jewish lobby," Hamas spokesman Fawzi Barhum said in a statement. (...)

Agora toca poñer o cronómetro en marcha, a ver canto tardan en secundalos en Rebelion.

[Máis:Aumenta la crisis, aumenta el antisemitismo, en Herut]

Equivalencias

Fathi Hammad, deputado de Hamás, en declaracións a Al-Aksa TV:

A vitoria que se achega, da cal estamos falando, non se limita a Palestina. Vostedes están creando o etos dunha vitoria para todos os árabes e musulmáns, e coa axuda de Alá, incluso a nivel global. Porqué? Porque Alá os elexiu a vostedes para loitar contra o pobo que máis odia: os xudeus. Alá dixo:"Vostedes deberán atopar ao peores enemigos dos crentes, que son os xudeus e os politeístas". En outras palabras, os xudeus, que son preto de quince millóns en todo o mundo, son equivalentes a 4.500 millóns de infiéis na súa corrupción e a súa loita en contra da relixión do Islam. Por iso os nosos heroicos prisioneiros que foron arrestados por asesinar a xudeus deberían saber que pola graza de Alá, matar a un só xudeu é o mesmo que matar a trinta millóns de xudeus. Por iso a recompensa para os nosos mártires é grande, e a vosa tamén é grande. (Ver vídeo)

[Máis: outras lindezas en Al-Aksa TV]

Paul Newman

O actor en Exodus. Imaxe: Wikipedia Commons.

A realidade supera a ficción, máis o que non facer é emular o poder de atracción desta última. Sobre todo, cando se proxeta sobre pantalla de cine.

A escena é ilustrativa disto. A comenzos do verán, estabamos tomando unha cañas nunha terraza de Aranxuez varios israelíes e outros do Reino de España; todos xudeus, agás eu. Nun momento dado, algúen lembrou que uns días antes falecera o comandante da nave Éxodo, que levou a milleiro de xudeus á llixuv.

- Cómo? En serio? Pero se aínda o vin o outro día nunha entrega de premios! - dixo unha das israelíes.

- Non - explicoulle outro -, o actor que fixo del na película non. Morreu o de verdade.

- Ah, menos mal. Pensei que morrera Paul Newman.

A reación fíxonos graza, e seguro que llela faría tamén ao propio Newman, asemesmo xudeu. Acabase de facer público que non foi capaz de superar o cancro que padecía dende hai meses, co que xa nin o real nin o ficticio nos quedan. Non se me ocorre mellor homenaxe que ver o camiño cara a salvación que un emprendeu na realidade e outro recreou no cine. Descanse en paz.

Un home concienciado

A gran preocupación que os islamistas senten cara os Dereitos Humanos non é algo que nos pille de sorpresa. E coma ben adoita a lembrarnos moita xente que se autodenomina de esquerdas, o verdeira ameaza que estes sofren no Oriente Próximo non ven da man de Hamás, Hizbolá, o réxime iraní ou os Irmáns Musulmáns, senón de Israel.

Sabendo que Sir Paul McCartney tiña pensado actuar no Pequeno Satán (xa chegou, aquí está o vídeo), o influínte clérigo Omar Bakri fíxolle saber o seu descontento.

"Os amigos dos nosos enemigos son os nosos enemigos. Por tanto, Paul McCartney é agora o enemigo de todo musulmán do mundo. A súa decisión convírteo en enemigo del Islam. Se valora a súa vida, aconsellámoslle que non viaxe e actúe alí. Non estará seguro e as operacións de sacrificio (accións suicidas) estaráno agardando" (...)

Porqué Bakri reacciona así ante o concerto? Porque é retrógrado, violento e fanático? Porque defenda unha versión fascista do Islam que leva na súa natureza erradicar calquera atisbo de disidencia? Porqué é máis dos Rolling? Non, non e non. Se pensan así, están vostedes moi equivocados. De feito, Bakri enfádase porque está preocupado polos Dereitos Humanos. Porque Paul McCartney, coma el apunta, "debería avergoñarse de actuar nun Estado-Apartheid coma Israel". 

As autoridades califican

Un palestino ha sido abatido a tiros tras herir al menos a 19 personas con un coche en el centro de Jerusalén la tarde de este lunes, en lo que las autoridades califican de "ataque terrorista".

El País, na súa liña.

[Máis: segundo informa a axencia de noticias palestina Ma´an (vía Jerusalem Post), a acción non foi tan espontánea coma recolle a prensa daquí: "Nunha chamada telefónica a Ma´an, un grupo chamado Nisour Al-Jalil responsabilizouse do ataque"; Vídeo en Infolive.tv]

Un desexo infantil

Martin Amis, no XL Semanal:

P: Ve puntos comúns entre os dous totalitarismos do século pasado - o nazismo e o comunismo - e o islamismo que denuncia?

R: A diferenza fundamental é que Al Qaeda non é un Estado. Díxose en ocasións que é un Estado virtual, nado da era de internet. Máis Al Qaeda non posúe avións, nin dispón dos medios e recursos dun Estado. Coma movemento, comparte cos totalitarismos unha mesma lóxica emocional, un mesmo romanticismo baseado na autocompasión, un mesmo desexo infantil de destruír. Tende a valerse tanto do arcaísmo, coma da modernidade. Utiliza todo o que o mundo moderno pode ofrecerlles, ao mesmo tempo que ensalza unha utopía con catorce séculos de antigüidade. O odio ás sociedades occidentáis, ao individualismo, a obsesión polo sacrificio e a búsqueda do martirio, a obsesión por unha pureza xamáis alcanzada e un antisemitismo exacerbado son outros tantos puntos comúns. Fundamentalmente, trátase de ideoloxías que dan as costas á razón e á moral. Algo que, a corto prazo, é moi liberador: todo se volve posible, desaparecen as prohibicións, sínteste de súpeto cheo dunha incrible enerxía.

P: Para os islamistas, a morte é desexable.

R: Si, é o principio mesmo do martirio. Pero hai algo irrisorio en este tipo de sacrificio. (...) o yihadista está concenvido de non morrer realmente: o acceso ao paraíso é inmediato e precede ao instante da morte. Non existe outra forma de ascender tan rápidamente ao reino dos ceos. (...) Non sei o que ocorre en España, máis aquí, en Gran Bretaña, sempre amosamos unha gran inocencia racionalista sobre esta cuestión. A xente sempre tende a convencerse de que os kamikazes que morren ao explotar a bomba que levan adosada constitúen a única arma da que dispoñen os pobres e os oprimidos. Non conseguen ver que o islamismo radical é en realidade unha seita, un fenómeno patolóxico.

Será verdade?

Sophia L. Freire, nos Últimos días de Bar Kochba.

Apoiar a Palin/McCain é desmascarar a maquinária esquerdista metastizada em quase todos os meios de comunicação; esses râncios hipócritas que, a falha de argumento melhor, levam duas semanas lapidando a uma adolescente pelo delicto de estar embaraçada, não estar casada e não ter abortado. Quando os progressistas começam a agir histericamente como se fossem contrários ao sexo pré-matrimonial e a que uma mulher com filhos poda fazer carreira política, sabemos que a eleição para a vicepresidência de McCain tem acertado na sua linha de flotação. (...)

Tiña pensado votar a Hillary, e agora, tamén imaxinariamente, farei o propio con Obama. Hai unhas semanas, a victoria deste último asemellaba clara máis, co nomeamento de Palin, estarán tan nerviosos os demócratas coma suxiren neste artigo?

As caras de Zaafra: retratos masculinos

O artista David González López (Granada, 1948), de nome artístico Zaafra leva dende a súa colaboración nas obras de restauración da Gran Sinagoga del Carrer de la Forca (Call de Girona) vinculado á recuperación e fomento da cultura xudía.

Para a sinagoga, daquela coñecida coma Centro Cultural de Isaac el Cell e que hoxendía alberga o Centro Bonastruc ça Porta, Zaafra, que conta con ascendencia xudía por vía materna, ademáis de traballar coma pintor e arquitecto técnico, elaborou para o patio dos rabinos a célebre Estrela de David. Logo desta obra, feita por encargo dos anteriores propietarios, Jordi Puig e Joseph Tarrés, o xardín pasou a ser coñecido coma o Patio da Estrela.

Autor: Xavier Tugas.

Zaafra conta cunha serie de cadros inspirados no Cantar dos Cantares que amosan, por unha banda todo o erotismo e intensidade do libro bíblico, e pola outra detalles da vida cotiá narradas no texto. Penso que non fai falla ser crente para apreciar a beleza dun texto relixioso, nin das evocadoras imaxes que o pintor extrae das escrituras.

Neste post, tócalle o turno ás imaxes da segunda clase, coma os anciáns ou os homes máis xóvenes que aparecen debaixo tocando o xofar: